Soedan

Soedan

15 november

                                          Kees slapend op het (hard) metalen dek.

Vroeg in de morgen rond vijf uur werden we gewekt door het geluid door luidspeakers van het gezang tot oproep voor moslims om te bidden. Vrij kort daarna keerde de rust weer en om ong. zes

uur werden we gewekt door de zonsopkomst. Om half zeven voeren we langs Abu Simbel (de tempels die we vorige week hadden bezocht) wat vanaf het water mooi te zien was. Aan boord moesten we weer de nodige papieren invullen en stempels halen.

                                          Aankomst in Wadi Halfa.

Om elf uur meerde de boot aan

waarna we redelijk snel door de douane controle waren om vervolgens met een soort taxi naar Wadi Halfa te gaan, waar we bij een hotel werden gedropt. Het gevecht om een twee persoons kamer was begonnen, wat we uiteindelijk hebben verloren, dus moesten we een vier persoons kamer delen met de Fransozen wat we niet erg vonden. S’avonds gezellig met z’n vieren op het dorpsplein warm gegeten met onze handen, want bestek doen ze hier niet aan. Behalve een asfalt hoofdweg zijn alle straten van zand.  

16 november

                                          Echte verse fruitsap in het restaurant.

De horloges moesten een uur voor uitgezet worden, dus nu is het verschil met Nederland 2 uur.

Ontbijt op de bedden in de hotel kamer die alleen bestaat uit een kamer met 4 bedden, het ontbijt hadden we gisteren zelf op de lokale markt gekocht. In het hotel is géén mogelijkheid om eten of drinken te kopen en er zijn ook géén tafels. Op onze hotelkamer zagen we twee gekko’s (een soort hagedissen) op het plafond lopen. Na het ontbijt naar het lokale politiebureau gegaan om

een doorreis permit te kopen wat wettelijk verplicht is. We werden letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd, vele stempels en foto kopieën later wat ong. een uur duurde en 25 euro in Soedanese ponden achteruit waren we weer buiten. Op zoek gegaan naar een internet café bleek de USB stick om onze verhalen en foto’s op te zetten nog in de bus te liggen. Hierdoor hebben we alle tijd om de foto’s op de laptop te zetten en de reisverhalen in Word te zetten. Dit alles in afwachting van onze bus die in de loop van de dag ook is aangekomen met de boot maar waar we nog niet bij mogen komen omdat alle papieren daarvoor nog geregeld moeten worden, wat volgens zeggen morgen ochtend gaat gebeuren.

17 november

                                          Alle overlanders uren wachtend op de papieren rompslomp.

We zouden om half acht afgehaald worden met een taxibus, het werd natuurlijk weer acht uur.

Het was wat proppen geblazen, want we zaten met 15 personen in het busje. Aangekomen in de haven mochten we er eerst niet in, maar na een half uur mochten we verder. Bij de boot mochten

we één voor één er achteruit afrijden. Toen naar het begin van de pier in een rij opstellen voor de douane controle van de voertuigen (auto’s en motoren). Helaas was de douane controleur op een trouwpartij/ontbijt, zodat wij twee uur voor joker stonden. Toen de ambtenaar uiteindelijk was gearriveerd werden de chassis nummers, motornummers en inboedel gecontroleerd wat wederom enige tijd duurde. Daarna werden de carnet de passages van de nodige stempels voorzien en konden we een paar honderd meter verder rijden naar de uitgang, helaas was daar wederom een controle die

ook weer de nodige tijd in beslag nam. Uiteindelijk reden we om twee uur de haven uit en waren we officieel  met onze bus in Soedan.

Deels via een asfaltweg daarna een kilometer door het zand het dorp Wadi Halfa ingereden naar ons hotel om onze bagage op te halen en uit te checken. De meeste overlanders besloten om enige kilometers verder in zuidelijke richting te overnachten tussen de rotsen, daar er op onze boot drie auto’s niet meekonden (zij hadden eigenlijk al eerder geboekt als ons) en op een andere boot waren geladen en deze nog niet was aangekomen besloten wij bij deze mensen in het dorp te blijven, zij in het “hotel” en wij in onze comfortabele bus.

18 november

                                          Op de fiets van Engeland naar Zuid Afrika.

Vroeg in de morgen koffie gedronken bij de bus (omdat wij warm water hadden en het “hotel” niet) met de mensen die achter moesten blijven. Daarna vertrokken richting Khartoum de hoofdstad van Soedan ong. 1000 km. naar het zuiden. Na ongeveer 75 km. kwamen we Philip en An tegen het Franse koppel dat de vorige dag uit Wadi Halfa was vertrokken, zij deden rustig aan. Een 50 km. verder hebben wij een koffiepauze ingelast en kregen wij bezoek van één van de Duitse motorrijders die ook vroeg in de morgen was vertrokken uit het hotel. Op een gegeven moment kwamen we langs een goudzoekers kamp waar een paar honderd mensen hun geluk aan het zoeken waren, nog even gesproken met een van de goudzoekers en vervolgens weer op pad.

Ongeveer 15 km. voor de stad Dongola waar we zouden overnachten kwamen we de twee Zuid Afrikaanse en een Engelse fietser tegen die we in Aswan in Egypte hadden ontmoet en ook later op de boot hadden gesproken, zij gingen van Engeland op de fiets naar Zuid Afrika, zij waren direct van de boot weer onderweg gegaan, dus géén wachtpartij in het hotel. Gezellig met de jongens wat bijgepraat, vervolgens naar Dongola doorgereden wat boodschappen gedaan, in de bus gekookt en vroeg gaan pitten.

19 november

                                          Toekijkende kinderen tijdens onze koffie pauze.

Uit Dongola vertrokken naar de stad Karima waar we de “pyramide’s” van Merowe zouden bezoeken. Onderweg zagen we veel kamelen, maar het gekke was dat we verspreid door de woestijn ook meer als 50 dode kamelen hebben gezien waar we géén verklaring voor konden vinden, want het was vlak bij de Nijl, dus water en voedsel genoeg. De kinderen zijn steeds schaarser gekleed, en de mensen zijn inmiddels inktzwart van kleur. Onderweg koffie gedronken bij een dorpje waar we veel belangstelling hadden van kinderen. Op een kruising bij een checkpoint kwamen we een Engelse en Zwitserse motorrijder tegen, die we ook in ons hotel in Wadi Halfa al hadden gesproken, zij vroegen of wij al bij de pyramide’s waren geweest, en toen hebben wij een foto aan hun laten zien, waarop zij besloten vlug door te rijden i.v.m. het vallen van de avond, en zijn wij de andere kant uitgereden over een schier eindeloze asfaltweg door de “Bayuda” woestijn, daar er géén einde aan leek te komen hebben we voor het donker werd besloten in deze woestijn onze bivak op te slaan.

20 november

                                          Onze bus voor de campsite.

Bij het opstaan werden we verrast door een prachtige zonsopgang waar we uiteraard een plaatje van schoten, niet veel later kwam uit het niets een woestijnbewoner aanlopen, hij klopte tegen de voorruit

waarna Kees hem met een gebaar duidelijk maakte dat er mensen in de bus waren, waarna hij verder liep en in het niets verdween. Na het ontbijt verder gereden  naar Atbara dat wij konden bereiken over een nieuw aangelegde brug over de Nijl, (voor de aanleg van deze brug moest al het vervoer met een pont geschieden). Vanaf Atbara bleek er een tolweg naar Khartoum (hoofdstad van Sudan met ong. 9 miljoen inwoners) te zijn. Op de tolweg moesten wij stoppen voor diverse checkpoints waar we ons steeds onze paspoorten moesten laten zien. Tevens op deze weg nog even volgetankt voor omgerekend € 0,30 cent per liter. Tegen donker aangekomen in Khartoum waar het zoals een grote hoofdstad betaamt vreselijk druk was. Getracht door onze coördinaten een campsite te vinden wat slecht wilde lukken, uiteindelijk een persoon gevonden die géén woord Engels sprak maar met behulp van een plaatje op een stencil begrepen wij dat hij wist waar het was, hij wist ons met handen en voeten duidelijk te maken dat hij in wilde stappen om ons er heen te brengen, om vervolgens kris kras door de stad na ongeveer een half uur bij de bedoelde campsite af te leveren, hij gaf een hand stapte uit en verdween voor we er erg in hadden. We konden er maar voor één nacht staan, want de volgende dagen was het daar volgeboekt i.v.m een manifestatie, de manager wilde ons niet wegsturen omdat het al donker was, maar we moesten beloven dat we de volgende morgen om acht uur weg zouden zijn.

21 november

                                          Ons wasje hangt te drogen.

Half acht opgestaan om vervolgens de bus buiten de poort te rijden en te ontbijten. Om acht uur gevraagd naar de manager van de campsite i.v.m. het afrekenen, ondertussen hebben we de bus opgeruimd, olie gecontroleerd en het drinkwater bijgevuld, vervolgens ging Jannie weer vragen of de manager kon komen, daarna maar weggereden, denkelijk wilden ze ons geld niet hebben. Toen door het drukke verkeer een hotel in het centrum van de stad gevonden. Daar ingecheckt, de lunch gebruikt, de was gedaan en gedoucht en ’s avonds heerlijk gegeten. Het is heel raar, maar in deze stad (ong. 10 maal het inwonertal van Amsterdam) kan je geen geld uit een muur trekken, en je kan nergens met een creditcard betalen, ook in ons hotel niet. 
Ondertussen ook met internet bezig geweest op de kamer, maar toen we na het eten onze site wilden updaten was het zeerrrrrrrrrrrr trage internet weggevallen, hebben toch de dagverslagen afgemaakt in “Word” en op een USB stick gezet om het later op de avond nog eens te proberen, en voila het lukte. 

  22 november

                                         Een Engelse en Zwitserse overlander plaatsen een nw. band.

Bij het hotel werden we om 9 uur door een taxi afgehaald om naar de Nederlandse ambassade te gaan om daar een officieel formulier te halen om problemen bij de Ethiopische grens te voorkomen, om vervolgens naar de Ethiopische ambassade te gaan om onze visums aan te vragen, na het invullen van de diverse formulieren kregen we te horen dat we de volgende dag de paspoorten weer op konden halen. Vervolgens een warme lunch gebruikt en uitgecheckt. Op aanwijzingen van de hoteleigenaar naar een camping gereden (Blue Nile Club), waarvan we het adres hadden gekregen van andere overlanders. Daar aangekomen bleek het een gezellige campsite aan de Nijl en troffen we de nodige overlanders die we ook op de boot hadden gesproken. Ons geïnstalleerd, en tevens op internet gekeken, in de bus gekookt en gegeten en vroeg naar bed gegaan.

23 november

                                         Jannie heeft net vers brood gehaald.

Net buiten de poort van de campsite konden we vers brood halen. Na het ontbijt met een taxi naar de Nederlandse ambassade gereden om een brief op te halen en zijn we vervolgens naar de Ethiopische ambassade gereden om onze paspoorten met de visums op te halen. Teruggekomen op de campsite wilden we na de lunch zo’n beetje vertrekken richting Ethiopië, eerst zou ik onze “Coleman brander”

nog repareren. Toen ik hiermee klaar was verschenen de één na de andere overlanders die in Wadi Halfa waren achtergebleven, dus namen we het besluit voor de gezelligheid en om hun verhaal te horen om nog maar een nachtje te blijven. Bij het uit proberen van de “Coleman brander” vloog het met gewone benzine gevulde apparaat in vlammen en was het einde verhaal voor ons brandertje.

Een gezellige avond gehad met de hele groep waardoor het toch weer laat werd voor we naar bed gingen.

24 november

                                         Slaapplek bij tankstation.

Rond tien uur vertrokken van de campsite met iemand om naar een zéér grote supermarkt te gaan om wat voorraden in te slaan, en hij wist tevens ons zéér goed de weg uit Khartoum te wijzen, waarna we met z’n tweetjes verder gingen richting de grens van Ethiopië. Bij de plaats Wad Medina vonden we bij een tankstation een mooi plekje om onze bivak op te slaan.

25 november

                                         Papieren regelen voor invoer v/d bus.

Heerlijk uitgeslapen om vervolgens te vertrekken richting de Ethiopische grens. Voor de grens nog even de laatste Soedanese ponden in de dieseltank gestopt om vervolgens door te rijden naar Gallabat waar we de stempeltjes in onze paspoorten om uit Soedan te komen lieten zetten en onze bus op papier uit te voeren. Door naar Ethiopische kant waar het ons opviel dat er computers waren bij de paspoort controle en dat er een foto van ons werd gemaakt en ook vingerafdrukken werden genomen. Vervolgens door naar customs om onze bus in te voeren. Het liep tegen sluitingstijd waardoor de man van customs de tijd voor ons nam. Wij vroegen of we met onze bus daar mochten overnachten, wat hij geen bezwaar vond.

                                         Dinner in Ethiopie aan de grens.

Na ong. een kwartiertje werd er op de bus geklopt en kwam een ander van customs om te vragen of we bij hem wilden eten, wat wij niet afsloegen. Kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en we mochten zo veel eten als we wilden, de man kwam met nog een ander typisch Ethiopisch gerecht wat wij veel te heet gekruid vonden, dus uit beleefdheid hebben we daar maar een weinig van genomen. Het was een gek idee dat we hier in Ethiopië ons zaten vol te eten, een beetje de wereld op z’n kop.

Klik boven op de titel van dit bericht om onderaan te reageren.













  

Egypte

24 oktober

Na aankomst in Nuweiba in Egypte mochten wij pas een uur na de lopende passagiers met de vrachtwagens het schip verlaten en begon een enorm gevecht van ruim twee uur met de douane formaliteiten o.a. moesten we een Egyptisch kenteken bewijs met bijbehorende  kentekenplaten kopen en een verplichte WA verzekering afsluiten voor 7 dagen omdat onze Afrika-verzekering pas 1 november ingaat. Gelukkig hadden we een brandblusser aan boord anders hadden we een boete gekregen en een nieuwe moeten kopen. Daar ter plaatse blijven staan met de melding dat we er zouden blijven slapen.
In de morgen eerst de nummerplaten gemonteerd om vervolgens te tanken voor het enorme bedrag van krap 14 cent per liter, en door een enorm gebergte en de Sinaï woestijn naar Suez te gereden. Daar in de oude binnenstad een wandeling gemaakt door een park waar het behoorlijk druk was en langs het Suez kanaal vervolgens terug naar de bus om te pitten.

25 oktober

Brood gekocht en wat fruit voor onderweg. Ons langzaam uit de drukke stad Suez werkend op
weg naar Caïro (naar horen zeggen zo’n 20 miljoen inwoners). en dat bleek wel na aankomst in de stad, een enorme verkeerschaos viel ons ten deel. Om deze te ontlopen besloten we de Citadel van Salah Al-Din te bezoeken waar we toch langs reden. Na betaald te hebben bezichtigden we de moskee die zich ook binnen de muren van de citadel bevond, het geheel was zeker de moeite waard. Terug gekomen op het parkeerterrein besloten we de nacht daar maar door te brengen.

26 oktober

Onderweg naar de piramides bij Giza werden we aangesproken door iemand die ons een tour aanbood met een kar met paard, wat ons toch wel leuk leek om het wat rustiger aan te doen, om niet te hoeven lopen tussen de piramides bij een temperatuur van rond de 28 graden. We zijn ook in één van de piramides geweest, in de graftombe (niet aan te raden voor iemand met claustrofobie). De tour was leuk en interessant door de goede uitleg. Hierna gingen we nog naar een papyrus museum, waar werd uitgelegd en iemand ons liet zien hoe het papyrus werd gemaakt. Doordat de meeste personenauto’s en busjes op benzine rijden zijn er zéér weinig tankstations in de stad waar diesel verkocht wordt, het lukte toch weer er één te vinden.

Na de opstand is er géén normale politie meer en dus ook géén verkeersregels, waardoor wij  veelal links en rechts werden ingehaald maar ook véél spookrijders kregen links en rechts zodat wij ons zodanig onveilig voelden omdat we constant op een haar na geraakt werden om deze stad zo snel mogelijk te verlaten. Dus onderweg naar het zuiden langs de Nijl bij een fabrieksgebouw hebben we ons bivak opgeslagen. Daar kwam een man die Engels sprak naar ons toe die ons verzocht de bus te verplaatsen naar de potiersloge omdat de plaats waar we nu stonden gevaarlijk kon zijn. De bus verplaatst en thee gedronken met de bewakers die zich daar bevonden. Daar werd ons verteld dat de fabriek olie verwerkte onder andere zonnebloemolie. Na ongeveer 2 uur geslapen te hebben werden we wakker van geschreeuw en pistoolschoten, door ons cabinegordijn gekeken wat er gebeurde ik (Kees) zag dat één van de bewakers zijn pistool wilde doorladen hetgeen hem niet lukte, ondertussen werd een andere bewaker naar binnen getrokken want hij was in zijn dijbeen geschoten. Hierna werd de gewonde man met een ziekenwagen afgevoerd en keerde de rust weer en zijn wij weer heerlijk verder gaan slapen.

27 oktober

Na afscheid genomen te hebben van de bewakers en de man die Engels sprak en ons vroeg of we nog iets van het incident gemerkt hadden, wat we bevestigde.
Daarna afgezakt naar het zuiden langs de rivier de Nijl. Het is heel mooi hoe we de mensen langzaam zien veranderen, ze worden steeds donkerder.
Waarna we belanden in de stad Al-Menia, daar ingecheckt in een groot hotel prachtig gelegen aan de Nijl en een park, het bleek één van de vele stadscentrums te zijn want in een man vertelde ons dat er ong. 5 miljoen mensen wonen. Eerst de was gedaan en gedoucht, daarna door het oude gedeelte gewandeld vervolgens een taxi genomen die ons naar een goed restaurant zou brengen en na een rit van ongeveer 20 minuten belanden we op een punt van 10 minuten lopen van ons hotel, de rit kostte ons 36 eurocent. Na heerlijk te hebben gegeten en via het drukke park met allerlei kraampjes teruggewandeld naar ons hotel waar we de site zijn gaan updaten, mail bekijken en bankzaken hebben geregeld. Tijdens deze dingen hoorden we een enorm lawaai boven ons hoofd, Jannie ging even kijken en het bleek een bruiloftsfeest te zijnop het dakterras.

28 oktober

Na het ontbijt even ons water aangevuld en nog even de laatste emails bekeken, waarna wij richting de stad Asyut gingen, ongeveer 150 km. verder naar het zuiden. Daar we liever niet in het donker rijden, dit i.v.m. het wegdek, de verkeersdrempels die hier erg hoog zijn,waar we  meestal bijna stilstaand over moeten, en we willen natuurlijk ook wat zien. In de loop van de middag aangekomen in Asyut hadden we een mooie plek gevonden. Gewandeld, boodschappen gedaan en vervolgens bij KFC gegeten. Terug naar de bus en gaan slapen. Omstreeks 3.30 uur werd er op de deur geklopt, Kees keek voorzichtig wie het was, het bleek dat er 5 politie auto’s stonden. Ze vertelden dat het daar niet veilig was om te slapen en ze zouden ons wel even naar een andere plek brengen. Daar gekomen bleek de sleutel van het hek waar we door moesten niet aanwezig. Terug naar de plek waar we stonden maar dan ongeveer 100 m verder daar mochten we wel staan omdat daar permanente bewaking was.

29 oktober

Tijdens het ontbijt voelden we een schok door de bus, er was  een inparkerende politie agent tegen de trekhaak gereden. Hij schaamde zich rot. Verder onderweg naar de plaats Luxor tijdens onze koffiepauze zagen we aan de overzijde van een smal watertje een man en vrouw dadels in zakken stoppen die net waren geplukt, ze zwaaiden en vroegen met handen en voeten of we er ook een paar wilden hebben. De man gooide een zak met ongeveer een kilo over het water.

Bij een checkpoint werd ons medegedeeld dat we een politie escorte zouden krijgen, deze werd diverse keren door een volgend team afgewisseld. Na ongeveer 2 uur stopten ze er mee en konden wij op ons eigen tempo verder. In het donker aangekomen in de plaats Luxor, waar we van plan zijn een paar dagen te blijven  vonden we een prachtige plaats bij de Nijl.

30 oktober

Bij het ontwaken bleken we op de westoever te staan. Onze banden waren wat zachter geworden, waarschijnlijk door de enorme hoeveelheid drempels, gaten en sleuven in het wegdek. Kees besloot ze op te pompen met een compressor die hij had meegekregen van onze neef André. Het trok veel bekijks, waaronder een taxichauffeur. Deze  wilde ons graag de bezienswaardigheden van de Westbank van Luxor laten zien. Hij reed ons naar de Valley of  the Kings waren wij enige graf tombes bezochten met enorme mooie wandtekeningen/gravures waarvan de meeste in kleur. Hier mocht helaas beslist niet gefotografeerd worden. Daarna gingen we naar de Al-Deir Al-Bahari Temple waar diverse beelden van immense hoogte stonden van ruim 2000 jaar oud. We hadden deze dag een behoorlijk portie cultuur opgedaan bij een temperatuur van ruim 30 graden, en we mochten blij zijn dat het hier het najaar was zei onze chauffeur, want zomers is het voor ons niet te harden.          

De chauffeur bracht ons nog even langs bij een supermarktje om onze voorraad weer wat op pijl te brengen. Na terugkomst even gewandeld om de buurt te verkennen waarna we zijn gaan eten op een mooi dakterras met een fantastisch uitzicht op de Nijl van een hotel met restaurant van een Nederlandse vrouw die getrouwd is met een Egyptische man. Op het terras ontmoeten we 2 mannen uit België waarmee we een gezellig gesprek hadden.

31 oktober  

In de ochtend met de pont voor € 0,13 cent de Nijl overgestoken naar de andere oever waar zich onder andere de Luxor tempel bevindt. Daar hebben we ons met een paard en kar laten vervoeren naar de Karnak tempel, waarvan we hadden gehoord dat deze groter en imposanter dan de Luxor tempel. Het werd inderdaad bevestigd, want hij was zéér imponerend met huizenhoge beelden en zuilen iets wat een grote indruk op ons maakte. Op de terugweg bracht onze koetsier ons naar het Luxor museum wat absoluut de moeite waard was, want voor het eerst van ons leven zagen we een echte mummie van ruim 2000 jaar oud, en een originele strijdwagen en wapens. Daarna in de gezellige drukke binnenstad met de smalle winkelstraatjes gewandeld, nog even met een stel uit Groningen op een terrasje wat gedronken daarna verder gelopen, een mooie vechtpartij bekeken en in een fris tentje ergens op de eerste etage heerlijk gedineerd.

1 november

Van Luxor naar Aswan gereden wat ons opviel was de mooie struiken met bloemen langs de kant van de wegen. In de middag aangekomen gingen we op zoek naar de firma waar we de boot moesten boeken die ons over het Lake Nasser zou brengen naar Soedan (de grens Egypte/Soedan loopt dwars over het Lake Nasser). We waren te laat dus zochten een plaatsje voor de nacht, na dit gevonden te hebben ging kees naar de aanjager van de bus kijken, want die had het opgegeven. We werden aangesproken door een man in het Frans die wel even zou helpen. Toen het niet lukte nodigde hij ons bij hem thuis uit waar we op in gingen. In een dorpje met smalle steile straatjes van klei kwamen we bij zijn huis waar we een bezienswaardigheid bleken te zijn de één na de ander kwam even langs.

Er werd gevraagd of we wilden blijven eten, wat we hebben gedaan. Ze vroegen later of we ook wilden blijven slapen maar dat deden we liever in onze eigen bus.

2 november

Zoals afgesproken om acht uur ontbijt bij de familie thuis, er werd op dat moment door diverse dames de was gedaan met een machine uit de zestiger jaren. Daarna over de Hoge dam gereden die voor de elektriciteit van de stad Aswan zorgt omdat we daar naar verwezen waren want daar vertrekken de schepen naar Soedan. Daar gevraagd bleken we totaal fout te zitten want we moesten in de binnenstad van Aswan zijn. Daar aangekomen getankt en meteen even gevraagd of de linker voorband kon worden gecontroleerd of hij eventueel lek was want we vonden de band toch weer aan de zachte kant, er bleek aan de zijkant een minuscuul klein gaatje te zitten, wat ze meteen repareerde door er een tampon in te maken voor het enorme bedrag van omgerekend € 0,62. Gevraagd bij een toeristen info kregen wij het adres van het boekingskantoor. Daar werden we geholpen door de juiste man, die ons de trieste mededeling gaf dat er ongeveer één week een nationaal moslimfeest was en er niet werd gevaren, en dat de eerste boot pas weer vertrok op 14 november, we hebben afgesproken op 12 november terug te komen om te boeken. Vervolgens  met een taxi naar de Soedanese ambassade om onze visums te regelen, maar daar óók hetzelfde feest, dus diverse papieren invullen en met de mededeling dat we daar onze visums op 13 november kunnen afhalen.

We spraken daar een paar Nederlandse backpakkers die géén visum konden krijgen, waarschijnlijk was de rede dat de heren een stempel van Israël in hun paspoort hadden staan.

Toen maar een leuke zeiltocht van anderhalf uur met een originele Nijl zeilboot gemaakt om ons daarna te bevredigen bij Mc Donalds. Na een zeer gezellig gesprek met de manager mogen we morgen terugkomen om de spullen op internet te regelen.

Onze bus uit de binnenstad opgehaald om op een goed plekje te gaan staan bij een park tegenover het boekingskantoor.

3 november

Terug bij Mc Donalds voor een ontbijtje en zoals gisteren beloofd om onze site bij te werken, bleken ze géén internet te hebben. Dus weggereden en verderop onderweg naar het gezin waar we de dag ervoor te gast waren toch nog maar geprobeerd om in te loggen op een netwerk, en ja hoor bingo, dus rustig onze site bijgewerkt en de bank/mail zaken geregeld.
Op een rustige plaats in de schaduw heeft Kees nog één poging gedaan om de aanjager/blower aan de praat te krijgen, wat mislukte. Bij het gezin aangekomen bleek de jongeman die een kennis had die er wel verstand van had aanwezig te zijn, hij stapte bij ons in en terug naar Aswan naar de bewuste kennis. Daar aangekomen ging de monteur direct aan het werk, hij maakte met een simpel draadje ergens contact waarna wij meteen de blower hoorde, dat betekende dat de aanjager niet kapot was, en hij dacht dat de storing in de knop van de aanjager zat. Daarna sloopte hij het hele dashboard eraf, zodat alles bloot kwam te leggen. Na een kleine 4 uur in het donker te hebben gewerkt was het klaar. Hij  kan nu alleen nog aan en uit en in de hoogste stand, waar wij uiteraard tevreden mee zijn, want op dit moment is het hier weer 32 graden, en waar wij heen gaan wordt het vermoedelijk alléén maar warmer. Daarna de jongeman teruggebracht naar zijn huis, hebben we daar nog gezellig met diverse familieleden wat gedronken en zijn daar ter plekke gaan pitten.   

4 november

Na het opstaan eerst naar de boerderij van de familie waar de beesten te eten kregen, we kregen twee eitjes die net gelegd waren en zagen dat de dames ter plekke bezig waren om brood te maken wat vervolgens in de oven ging. We waren onder de indruk dat het met de hand gemaakt werd en tevens de hoeveelheid maar dat was waarschijnlijk voor de hele familie en in verband met een moslim feest. Hierna zijn we naar de stad gegaan om ons in te schrijven voor het konvooi naar Abu Simbel, dit is voor toeristen verplicht omdat het 280 km door de woestijn is om daar te komen. Vervolgens nog even door stad gewandeld en de plaats opgezocht vanwaar zou worden vertrokken. Hier de bus

neergezet gegeten en gaan slapen.

5 november

Om 3 uur ging de wekker, om half 4 moest er gemeld worden bij de politie die het konvooi regelde. Er stonden auto’s, busjes en touringcar bussen waarna om 4 uur vertrokken zou worden, we vertokken om 4.15 uur. Het was in het begin nogal hectisch omdat de ene bus nog sneller wilde als de ander. Er waren onderweg meerdere checkpoints waar de kentekennummers werden genoteerd.

Dit wordt gedaan om te zorgen dat er niemand in de woestijn achterblijft. Na enige tijd kwamen we alleen te rijden wat ook wel lekker was omdat we toen lekker konden genieten van de opkomende zon. Om ongeveer half 8 kwamen we aan en brachten een bezoek aan de tempels van Abu Simbel, die in  de zestigerjaren ongeveer 60 meter zijn verplaatst omdat er een dam aangelegd zou worden waardoor deze tempels onder water zouden verdwijnen. Het moet een enorme onderneming zijn geweest als je deze enorme beelden en bewerkte wanden ziet. Om 9.45 uur moest iedereen zich weer melden want om 10 uur begon de terugreis. Weer moesten alle chauffeurs melden hoeveel passagiers er aan boord waren. Wij hadden besloten dat het wel fijn zou zijn het wat rustiger aan te doen en een nachtje te blijven , wat wel mocht. Nadat de groep vertrokken was werd het een eind rustiger en hebben verder lekker gerelaxed.

6 november


In Abu Simbel hebben we ons om kwart voor tien gemeld bij de controle voor het konvooi terug naar Aswan. Na aankomst in Aswan onze site weer bijgewerkt waarna wij zijn gaan eten bij Mc Donalds, waar we een paar Franse jongens tegenkwamen die we eerder deze week gesproken hadden bij de Karnak tempel in Luxor, een tijdje gezellig met hen gezeten waarna wij nog even door de stad zijn gaan wandelen waar wij wat boodschappen hebben gedaan. Daarna naar een parkeerterrein bij de Nijl gereden en voor de verandering weer eens in de bus de maaltijd gekookt en ons geïnstalleerd om de nacht door te brengen.

7 november

Na het ontbijt heerlijk gerelaxed aan de Nijl (het is hier nog steeds een graad of 30), ’s-middags
even in de stad gelopen om te kijken of er nog andere festiviteiten waren als de dag ervoor, er waren wel veel gezinnen in de stad en het was er erg druk met de plaatselijke bevolking.
Hierna geprobeerd om naar de plaats te rijden waar we meestal een internet verbinding hebben, dit lukte niet omdat er iets geëxplodeerd was waardoor de weg was beschadigd en dus was afgesloten voor onbepaalde tijd. Wij hebben toen een bezoek gebracht aan het Nubish museum, wat zeer mooi en interessant was. Hierna een plekje gevonden bij een parfumbazar waar we door iemand een kopje thee aangeboden kregen.

8 november

Op verzoek van de eigenaren van de parfumbazaar hebben we ons 10 meter achteruit verplaatst, na het ontwaken bleken we voor een kledingbazaar te staan. Eén van de medewerkers kwam naar buiten en begroette ons heel vriendelijk en bood ons thee aan, daar we net ontbeten hadden hebben we dat vriendelijk afgeslagen, maar hebben wel gevraagd of we een jerrycan met drinkwater mochten vullen, wat geen probleem was. Getracht verbinding te maken met internet maar dat lukte op deze plaats niet. Terug naar de plek waar we de afgelopen dagen wel verbinding hadden, maar ook daar niets van al dat lekkers. Hierna doorgereden naar de andere kant van de stad en een heerlijk plekje aan de Nijl gevonden waar we de rest van de dag hebben gerelaxt.

9 november

’s Morgens om 6.30 uur gewekt door touringcars en taxichauffeurs die de passagiers van de boten kwamen halen. Na ongeveer anderhalf uur keerde de rust weer. We raakten in gesprek met een taxichauffeur en vroegen hem waar we de bus konden laten wassen. Hij wilde persé achter het stuur naar de verderop gelegen wasstraat rijden, waar we al toeterend naar toe gingen. Aldaar aangekomen onderhandelde hij over de prijs, waarna in overleg met ons besloten werd om het te doen. Na een half uur zijn eigen werk gedaan te hebben kwam hij weer terug en zijn vervolgens naar een bedrijf toegegaan waar ze onze gasfles hebben gevuld, de man was trots wederom onze chauffeur.

Hierna hebben wij een plaats opgezocht bij het Sara hotel waar een mooi parkeerterrein zou zijn.
Daar aangekomen troffen we een overlander (dat zijn mensen zoals wij, vaak voor onbepaalde tijd over de wereld trekken over land) uit België aan met zijn vriendin uit Oeganda. Na een half uurtje met hem gepraat te hebben besloten we gezamelijk in de stad te gaan eten en om daar een paar andere overlanders te ontmoeten. In de stad troffen we 2 Nederlanders en een Duitser aan. Gezamelijk zijn we met z'n zevenen heerlijk in een visrestaurant wezen eten, waarna we teruggingen naar de parkeerplaats van het hotel. Daar onder een drankje zeer gezellig de verdere avond doorgebracht, daar ons gezamelijk doel de bootreis naar Soedan is.

10 november

Naar ons vertrouwde adres met de Duitse overlander in de winkelstraat gegaan waar we konden inloggen op een netwerk om onze site te updaten. Daarna terug naar de parkeerplaats bij het hotel daar geholpen de navigatie van de Duitser te repareren. Inmiddels kwamen de andere overlanders terug en zijn we met z’n allen naar een pas geopende supermarkt in de binnenstad gegaan om de voorraden aan te vullen. Nog voor het donker werd met 2 andere overlanders ong. 20 km. naar de andere kant van de Nijl gereden naar een campsite, waar we een koppel Zwitserse, Engelse en Duitse overlanders troffen. Daar gezamenlijk gezellig wat gedronken en gebabbeld en vervolgens naar ons mandje gegaan.

11 november

Om 9.30 uur zijn wij vertrokken om naar onze afspraak te gaan om te kijken naar om te kijken hoe de bruiloft van de 2 Nubische broers werd voorbereid, daar werden we door Bassan uiteraard ook een Nubiër aan zijn familie voorgesteld waar we ook wat te drinken kregen, vervolgens via de straat die totaal was afgezet met immens grote kleden van zijde met een groot podium met uiteraard enorm grote geluidsboxen. Toen naar het huis van Bassan daar werden wij voorgesteld aan zijn moeder en oma, vervolgens genoten we van een heerlijke maaltijd die voor ons was klaargemaakt. Daarna zijn we teruggegaan naar de campsite met de afspraak dat we ’s-avonds om half twaalf op een afgesproken plaats zouden worden opgehaald om de bruiloft mee te vieren. Onderweg nog even contact gezocht met internet waar bleek dat we een mailtje van Jens onze kleinzoon hadden gekregen dus natuurlijk nog even beantwoord. Zelf in de bus de maaltijd gebruikt, waarna om half tien één van de overlanders zo’n heerlijke maaltijd had klaargemaakt dat Kees wederom tot eten overging.

Hierna naar de afgesproken plaats gegaan waar we door Bassan werden opgehaald. Aangekomen in de straat die was afgezet bleken er enkele honderden gasten aanwezig te zijn en kregen wij een plaatsje vooraan aan een tafel. We hadden veel bekijks omdat wij de enige blanke gasten waren.
Onder tromgeroffel en vrolijke gezang van een groep die ze begeleiden kwamen de twee bruidsparen binnen. Daarna kwam een mannelijke danser een act opvoeren vlak voor onzer neus, het geheel werd op de lokale televisie uitgezonden. De mannen dansten apart en de vrouwen in een ander gedeelte, maar beide partijen konden elkaar gewoon zien. Toen Jannie met Bassan ging dansen kwam direct de cameraman van de TV in actie want dat was wel heel apart. Voor we er erg in hadden stonden wij beiden ook op de dansvloer mee te dansen. Om kwart voor twee zijn wij vertrokken, daar we de volgende morgen vroeg opmoesten om veel dingen voor de overtocht met de boot te regelen. Tegenover het boekingskantoor ons bivak opgeslagen.

12 november

Om 9 uur zouden we ons melden bij het boekingskantoor voor de overtocht naar de grens van Soedan over het Nassermeer. Daar bleken al de nodige overlanders klaar te staan, want er is maar beperkt plaats op de boot die de auto’s moet vervoeren, en als er géén plaats meer is dan zal je weer een week moeten wachten op de volgende boot, en daar hebben we dus echt geen trek in. De lengte van de bus werd gemeten want die is prijsbepalend, daarna mochten alléén de bestuurders zich melden daar de hr. Salah van het boekingskantoor anders gek zou worden, hij legde de procedure uit waarna wij bepaalde papieren gingen regelen ergens anders in de stad. Na terugkomst weer naar het kantoor van de hr. Salah waarna wij te horen kregen dat wij nog géén ticket konden verkrijgen daar wij nog geen Soedanees visum hebben, die zoals afgesproken met de ambassade morgen ochtend afgehaald kon worden, we kregen wel een papier mee met een optie voor een boeking.
Het geheel heeft geduurd van 9 tot ong. 3 uur. De spullen voor de bootreis van 17 uur gepakt in een  aparte tas, want we zullen ook als we de bus in de haven hebben achtergelaten in Egypte nog een nacht in een hotel moeten verblijven, zo ook in Soedan in afwachting van de bus, daar wij met een aparte passagiers boot gaan.   

13 november

Dit verhaal op internet gezet op ons plaatsje, waardoor onze plek voor het boekingskantoor/politiebureau achter de Franse mensen waarmee we naar het consulaat van Soedan zouden gaan, inmiddels bezet was, iets verderop neergezet en gaan slapen.

Om ongeveer 2 uur werd Jannie wakker van een hoop lawaai en ging kijken wat er aan de hand was. Er was een groep jongeren een gebouw aan het bekogelen met stenen, dus meteen Kees geroepen die zag dat de Fransman achter zijn stuur ging zitten om weg te rijden, toeterde naast onze auto om ons te waarschuwen en we gingen er gelijk achteraan, beider mannen in onderbroek achter het stuur. Toen we een paar kilometer verderop stopten zagen we dat zijn voorruit van de Toyota landcruiser 
te barsten was. Dus wij hebben erg veel geluk gehad.
Achteraf bleek dat er overdag een Nubiër was doodgeschoten, en volgens de Nubische gemeenschap onterecht, vandaar deze nachtelijke demonstratie.

Geparkeerd naast het gebouw van de Soedanese ambassade om de rest van de nacht door te brengen.

Om half negen gelijk naar de ambassade om onze visums te regelen, door enorm ambtelijk gedoe duurde het geheel ongeveer twee uur. Vervolgens naar het boekingskantoor in de stad om onze boottickets te regelen. Daarna ging Kees met de Fransman met een rot gang met de auto’s naar de haven, ongeveer 15 km rijden. Daar aangekomen was het zéér hectisch om de bus op de boot te krijgen.

Enorm veel papierwerk om de nummerplaten in te leveren en de bus uit te voeren, alles bij een temperatuur van ruim 30 graden en veel wachtparades waren we uiteindelijk om ong. half vijf klaar, toen moesten we alleen nog met negen personen geperst in een Peugeot 504 van 35 jaar oud terug naar het hotel in de stad. Jannie was met de Franse echtgenote naar het hotel gelopen met bagage om daar een kamer te boeken. Het wachten duurde zolang dat ze maar naar een echte voetbalwedstrijd daar vlakbij zijn wezen kijken, het leek wel een belangrijke wedstrijd daar er alom politie aanwezig was, maar er was weinig publiek, maar wel gezellig gesproken met diverse voetballers. Bij terugkomst in het hotel om vijf uur bleken de mannen net vijf minuten binnen te zijn.

Gezamenlijk in de stad gegeten en wat boodschappen gehaald voor de overtocht en vroeg naar bed.

14 november

Ontbijt in de tuin van het hotel, om 8.30 uur opgehaald door de Peugeot om naar de haven gebracht te worden. Nu gelukkig minder mensen, wel moesten er onderweg nog een paar dingen voor iemand anders geregeld worden. In de haven de douane gepasseerd om aan boord te gaan om een plekje aan dek te zoeken voor de nacht om te slapen, het liefst in de schaduw i.v.m. het wachten op het vertrek om ongeveer 5 uur in de middag. Kees nog even naar de bus om zijn carnet de passage (het auto paspoort) te halen die hij de dag ervoor vergeten was. Tijdens het wc bezoek in de bus voelde hij de boot bewegen waarna hij maar vlug weer is opgestaan om van boord te gaan, het was namelijk niet bekend hoe laat de boot met de auto’s zou vertrekken. We hadden een redelijke plaats in de schaduw
schuin onder een reddingsboot op het bovenste dek, er waren géén stoelen aanwezig, en we moesten met onze slaapzakken op het metalen dek slapen want de boottocht ging ong. 17 uur duren. In de loop van de dag kwamen er steeds meer mensen bij, en het was echt vechten voor een plekkie. Er waren ook honderden mensen beneden. Uiteindelijk zijn we om ruim vijf uur vertrokken, en een half uur later was het al donker, daarom zijn we al vlug gaan slapen omdat we van de afgelopen dagen gebroken waren en er weinig licht aan boord was, alleen het licht van de sterren wat erg mooi was.

Klik op de titel van dit bericht om onder deze pagina te reageren. 

Jordanië

16 oktober

Vanochtend zijn wij uit Damascus vertrokken op weg naar Jordanië, en het kwik liep inmiddels op tot een graad of 30. We kwamen om ong. 11 uur bij de Syrische grens waar wij met een douanebeambte een discussie hadden over het feit dat we “uitrijbelasting” van 22 dollar voor 2 personen moesten betalen, maar we kwamen er niet onderuit.
Een andere ambtenaar wilde Kees voor die tijd al 20 dollar afhandig maken, maar kon onmogelijk verklaren waarvoor, dus helaas geen centjes voor de man.
Daarna Jordanië in over het hoofd van een douaneambtenaar die in een soort smeerput stond
om de onderkant van de bus te beloeren. Vervolgens het hele formaliteiten protocol afgehandeld en konden we na kwart over één Jordanië in. Doorgereden tot de hoofdstad Amman en daar in een woonwijk op een parkeerterreintje bivak gemaakt, omdat er in het spitsverkeer geen doorkomen aan was.

17 oktober

We wilden toch nog een dagje in Amman blijven dus gingen in de verkeerschaos wederom een poging doen om een hotel te vinden, we hadden de moed opgegeven, en kochten nog even vers brood toen er een taxichauffeur stopte en ons vroeg of hij ev. kon helpen, hij wist wel een goed hotel of we hem maar wilden volgen na uiteraard de prijs afgesproken te hebben,
Na een wilde rit door het drukke verkeer kwamen na een half uur bij het hotel terecht.
Ingecheckt naar de kamer gegaan vervolgens de was gedaan, en heerlijk gedoucht.
Vervolgens naar de oude binnenstad gelopen waar het bijzonder druk was, daar een zéér dure broek voor Kees gekocht compleet met mooie riem voor wel acht euro,
Vervolgens heerlijk gegeten in een restaurant met een wel erg laag plafond.
Daarna wilden we lopend terug naar ons hotel maar we bleven zoeken, Jannie had op het laatste moment bij het verlaten van het hotel een kaartje met adresgegeven in het Arabisch van de balie meegenomen, dit aan een taxichauffeur gegeven en die bracht ons gelukkig in een mum van tijd terug.
In de lounge van het hotel hadden ze draadloos internet dus bankzaken, mail en site bijgewerkt.

18 oktober

Vertrokken uit ons hotel in Amman, aangekomen buiten de stad op het platteland waar we totaal de weg kwijt raakten en de landweggetjes waren dusdanig stijl, dat we een paar keer probeerden met de éérste versnelling omhoog te gaan wat absoluut niet lukte, de bus achteruit

laten zakken en weer terug van waaruit we gekomen waren. Na enige tijd zoeken kwamen we uit op de weg langs de Dode Zee in zuidelijke richting.

Plotseling hoorde Jannie een sissend geluid aan haar kant, en bleek de rechterachterband lek te zijn. In een temperatuur van omstreeks 30 graden in een half uur het wiel verwisseld.

Na weer vertrokken te zijn zagen we een fietser met bepakking rijden, gepasseerd en gestopt.

De man kwam uit Zwitserland, en we boden hem een kopje thee aan, en hij vertelde dat we

naar de plaats Dana moesten gaan want daar zou een mooi natuurreservaat zijn waar we konden slapen. Doorgereden door een behoorlijk hoge bergkam, in de plaats Dana aangekomen een mooie plek gevonden om te slapen.

19 oktober

Gewekt door de belletjes van schapen met herder, en na het ontbijt kwamen tot onze verbazing wéér 2  fietsers aanrijden met bepakking en bleken óók uit Zwitserland te komen.

Gezellig met de jongens thee in de bus gedronken, en zij vertelden dat ze ook naar de plaats Wadi Musa onderweg waren om één van de zeven wereldwonderen van Petra te bezichtigen.

In  Wadi Musa aan gekomen vonden we een prachtig stekkie op een parkeerplaats vlakbij Petra. Daarna te voet even gaan verkennen wat de mogelijkheden voor de volgende dag waren. Vervolgens naar het stadje gewandeld en op de terugweg een restaurantje gevonden om te eten. Onderweg terug naar de bus werden we geroepen door een Nederlandse man die we gesproken hadden in het hotel in Amman, hij nodigde ons uit om met zijn vrouw in de tent waar zij zaten wat te komen drinken. Na een gezellige avond liepen we met z’n vieren richting de bus waar vlakbij hun hotel was.

20 oktober

Na een toegangskaartje te hebben gekocht troffen we het want er was ook een groep Nederlandse toeristen net voor ons naar binnen gegaan die een Engels sprekende gids hadden maar tevens iemand die het geheel voor de rest van de groep in het Nederlands vertaalde.

Het was een gezellige groep en ze vonden het geen bezwaar dat we ons bij hen aansloten.

We hadden er geen spijt van want we vonden de uitleg zéér interessant. Na ongeveer 2 uur

zijn we weer op ons zelf verder gegaan. We moesten 800 treden die ongeveer 2000 jaar geleden waren uitgehakt beklimmen om het hoogste punt te bereiken, en ook daar vonden we bijzondere uitgehakte monumenten en graftombes uitgehakt in de rotsen.

Boven gekomen kwamen we de twee mensen tegen waar we de avond daarvoor wat mee hadden gedronken.

Op de weg naar beneden kwamen we één van de twee Zwitsers ook tegen, hij vertelde dat zijn maat ziek in het hotel lag. Na 8¾ uur gelopen en geklauterd te hebben kwamen we gebroken bij de uitgang, toen de bus opgezocht om even 2 uurtjes te gaan pitten om weer een beetje mens te worden. Daarna gegeten onze verslagen en foto’s bijgewerkt en gaan slapen.

21 oktober

Voor ons vertrek uit de plaats Wadi Musa bij Petra eerst op zoek naar een internetcafé, alles opgestart bleken we een versleten Arabisch toetsenbord te hebben, dit probleem werd na enige tijd opgelost omdat er een klant binnen kwam die Engels sprak en kon uitleggen dat het toetsenbord moest worden omgewisseld. Onze internetzaken gedaan en weer verder gegaan naar de plaats Wadi Rum. Daar aangekomen kwamen we in contact met een jongeman die ons mee naar zijn huis nam om thee te drinken, om ons vervolgens een overnachting met eten en ontbijt in een bedoeïnentent in de woestijn met een rit in een landrover om diverse bezienswaardigheden te bekijken aan te bieden. Na eerst onze banden zachter te zetten moeste we een jeep volgen die bestuurd werd door een jochie van 11 jaar, na enige tijd werd het stuur overgenomen door de oudere jongeman toen wij het kamp bijna gehaald hadden kwamen we in eens in het zand vast te zitten, na enige verwoede pogingen ons vlot te trekken wat niet lukte, zijn we lopend naar het kamp door gegaan. Daar hebben we de avond maaltijd gebruikt, waarna wij in het aarde donker met behulp van het licht van het fototoestel en de telefoon van Jannie, de bus hebben teruggevonden.

22 oktober

Na het ontbijt vertrokken voor een tour van twee uur met de vergane jeep van Kahlid door de woestijn, hetgeen voor ons een geheel nieuwe ervaring was, ook met deze jeep kwamen we vast te zitten in het zand en mochten wij duwen. We werden behoorlijk door elkaar geschud mede door de ongeveer 30 jaar oude veerring.
Na de rit waar we toch wel enorm van hebben genoten wederom geprobeerd om de bus vlot te trekken, wat na diverse verwoede pogingen niet lukte, waarna Kahlid zijn vriend met een zwaardere 4x4 optrommelde, die ons in no time eruit trok.
Vertrokken naar de havenstad Aqaba om een boot te boeken  om met de bus over te steken naar Egypte. Daar aangekomen een banden bedrijf gezien om onze lekke band te laten repareren, hetgeen natuurlijk uitliep op 2 nieuwe banden voor de helft van de Nederlandse prijs. Gegeten en een plekje voor de nacht gevonden.

23 oktober

Na ontbijt zijn we naar het stadscentum gegaan wat aan het water ligt om te gaan zoeken naar een boekingskantoor om een ticket te kopen voor ons en de bus om de Golf van Aqaba over te steken naar Egypte. We werden door een taxichauffeur aangesproken en die heeft ons eerst naar het boekingskantoor gebracht, daar hebben we de tickets gekocht en vervolgens zijn we op aanraden van de chauffeur naar de ambassade van Egypte gegaan om daar onze visums voor Egypte te regelen, daar kregen we te horen dat we de paspoorten na ong. 2½ uur weer konden ophalen. Daarna ons door de chauffeur naar de binnenstad laten brengen om wat boodschappen te doen, en met hem afgesproken dat hij ons over 2 uur zou komen ophalen om de paspoorten bij de ambassade te halen. De man was keurig op tijd, eerst weer naar de ambassade, vervolgens terug om de bus op te halen en toen onder zijn begeleiding naar de haven. Bij de haven hebben alle uitreis douane formaliteiten afgehandeld. Tijdens het wachten op de boot troffen we een Engelse jongen en een Fins stel die aan het backpacken waren waar we koffie mee hebben gedronken in de bus. Tijdens het inchecken en bomcontrole van de bus ging er iets mis want wij bleken één formulier niet te hebben, dus terug naar het douanekantoor terwijl de boot op punt stond te vertrekken, bij het kantoor bleken ze het formulier van de bus per ongeluk te hebben vergeten af te geven aan ons met een rot gang terug naar de boot gereden, bleek er weer een stempel van de bommen controle te missen, Jannie toonde een foto die zij had gemaakt van de controle, maar ze waren onverbiddelijk, dus weer met een rotgang terug gereden naar de bommencontrole waar Jannie eruit sprong voor de gewraakte stempel, weer met een rot gang terug met de bus waar we uiteindelijk het ruim in mochten rijden. Na ong. 2½ uur varen op het enorme schip waar we op het bovendek in de buitenlucht zaten waar het warmer was maar met lekker veel wind dan in de ruimte met airco beneden.

Klik op de titel van deze pagina om te reageren.

Reisverhalen

2 oktober

In ons laatste weekend in Nederland hadden we een familie weekend in Putten, met diverse activiteiten.

Na het avondeten hebben we afscheid genomen van zo'n beetje de hele familie, en zijn we onderweg gegaan richting Duitsland.

3 oktober

Wakker geworden in villawijkje langs een bosrand in Ittenbach (Duitsland) ong. 2 km van de autobahn, en er kwamen 2 meisjes geïnteresseerd kijken naar de landkaart op de zijkant van
de auto kijken.
Na enige uitleg zijn we vertrokken en met zéér rustig verkeer aan onze kant, aan de tegenliggende kant erg véél file’s.
Op de grens met Oostenrijk zagen we 7 luchtballonnen, wat een mooi schouwspel was.
Voor de rest door zeer veel lange tunnels gereden naar het dorpje Rennweg waar we heerlijk
in een lokaal restaurant hebben gegeten, en daarna een perfecte slaapplek hadden gevonden.

4 oktober 

Bij het ontwaken ontdekten wij dat we aan de rand van een riviertje stonden, het was zéér mooi weer, en voor het ontbijt konden we 100 meter verderop bij een warme bakker lekkere

broodjes halen.
Daarna via veel autoweg en tunnels door Slovenië naar Kroatië gereden, bij deze grens kregen we onze eerste stempeltje in onze paspoorten.
In Kroatië naar de westkust gereden om in Plivicka grotten en watervallen te gaan zien maar we kwamen op een tolweg terecht waar zéér weinig afritten waren, waardoor het geheel nogal lang duurde en we pas tegen donker aankwamen.
We vonden daar een mooi plekje op een parkeerplaats van een skilift en bistro waar Jannie een heerlijke maaltijd in de bus had gemaakt.

5 oktober

Vroeg opgestaan om in Plivicka de watervallen te gaan bekijken dit op aanraden van René onze zwager, dat was een pittige wandeling van ongeveer 2 uur en op advies van de ticketverkoper met een boottochtje over één van de meren en een busritje door het bos terug naar de parkeerplaats van onze bus, maar we moeten bekennen het was absoluut de moeite waard.
Daarna zijn we via dorpjes en ook een behoorlijk stuk snelweg naar Servië gereden, met als
doel een bezoek te brengen aan de schoonvader van onze zoon Mark, de heer Novica Radovanovic en vrouw, waar we eventueel een paar dagen zouden verblijven.
Het leek wel een puzzeltocht in het donker om het dorpje en daarna zijn huis te vinden.
Waar om ong. 8 uur aankwamen en hartelijk met een warme maaltijd werden ontvangen.
Om een uur of 11 bracht hij ons naar een apart gastenverblijf met badkamer waar we gebroken ons mandje opzochten,

6 oktober

Na een algehele rondleiding hebben Novica en Kees de schuifdeur van de bus proberen af te stellen, er bleek een scharnierpunt niet goed meer te zijn en van een stuk tapdraad is op eenvoudige wijze een nieuw onderdeel gemaakt waardoor de schuifdeur weer beter werkt.
We zijn ‘s-avonds heerlijk met z’n vieren uit eten gegaan in een soort buitenmuseum met allerlei antiek landbouwgereedschap en gebruiksvoorwerpen.
Na thuiskomst nog even met het thuisfront geskypt zijn wij nog even de website wezen updaten.

7 oktober

Vroeg opgestaan om te ontbijten want vandaag zouden op bij Novica ongeveer 50 kippen geslacht worden door 4 personen.
Daar wij dat nog nooit hadden meegemaakt leek het ons wel best interessant om te zien.
In het begin was het best eng, iedere persoon had zijn eigen taak, de één voerde de kippen aan, de ander snee de koppen eraf en deed ze in heet water zonder kop, vervolgens gingen ze in een apparaat om geplukt te worden enz.
Met de lunch hebben we heerlijk vers gebraden kip gegeten met een rood wijntje erbij.
In de middag heeft Jannie de bus een beetje op orde gebracht, en ik heb het technisch gedeelte
(olie, water enz.) gecontroleerd en de ramen gewassen, want morgen (zaterdag) was het de bedoeling om weer verder naar het zuid-oosten te rijden.
We hoorde trouwens van Mark en Vesna via skype dat het op dit moment in Nederland een graad of 14 en regenachtig was, nou wij hebben niet te klagen hier in Servië want hier is het op dit moment zon en ong. 26 graden.
Jannie heeft nog even de was gedaan, en ik heb ondertussen de site met foto’s en reisverhalen
geüpdate.

8 oktober

Koffie gedronken met speciaal voor ons gemaakte taart (naam zijn we vergeten) door Rijeca, en om ± halfelf afscheid genomen van Novica en Rijeca zijn we vertrokken uit Milosevac.
Gisteren was het zon met 27 graden in Servië en het had daar ± 3 maanden niet geregend maar toen wij vertrokken begon het te spetteren en het regenen hield niet meer op en de temperatuur zakte naar ongeveer 7 graden.
Gereden naar de grens van Bulgarijë, wegenvignet gekocht, om vervolgens richting de hoofdstad Sofia te gaan, daar bij een immense supermarkt (ze verkochten daar zelfs autobanden) boodschappen gedaan, daarna een slaapplekje gevonden tussen flatgebouwen in de stad.

9 oktober

Bij het ontwaken was het gelukkig droog geworden, maar door het sombere weersbeeld en omdat het zondag was waren de meeste winkels gesloten dus hadden we ook geen trek om door de stad te wandelen. Tijdens de rit door de stad zagen we plotseling de wisseling van de erewacht bij een officieel gebouw, dus even een paar plaatjes geschoten.
We vonden het vreemd dat de auto’s die bij het verlaten van Turkije en bij het binnenkomen van Bulgarije aan de onderkant gedesïnfecteerd werden.
Na onze visums bij de Turkse grens gehaald te hebben verliep de rest van de grensformaliteiten behoorlijk vlot.
Na een paar uur waren we in de heksenketel Istanbul.
Midden in de stad aan de Bosporus vonden we een mooi plekje voor de nacht bij de vismarkt,
waarna we nog even in de zeer gezellige binnenstad hebben gewandeld.

10 oktober

Na het ontbijt keken we vanuit onze bus naar een viskraam op de markt en zagen de man een paar honderd visjes van de vorige dag op de stoep weggooien en na een paar seconden doken er een enorme hoeveelheid meeuwen op af en na tien tellen was de straat weer helemaal schoon.
We zouden een bezoek brengen aan het beroemde Topkapi museum van Istanbul, toen we de bus uitgingen begon het behoorlijk te regenen, slimme Jannie had 2 paraplu’s meegenomen van huis en die kwamen nu uitstekend van pas. Na een wandeling van ongeveer een kwartier kwamen bij het museum, en wij dachten dat het wel rustig zou zijn i.v.m. het naseizoen maar dat viel toch een beetje tegen, hele busladingen Italianen, Duitsers en natuurlijk het gele ras was uiteraard ook vertegenwoordigd. Na een paar uur in het museum met diverse gebouwen de boel bekeken te hebben zijn we weer door de stromende regen terug gewandeld door de oude binnenstad uiteraard raakte we de weg weer eens kwijt totdat we in een straatje met allemaal restaurantjes uitkwamen en toevallig een jongen van een eettentje tegenkwamen die ons de vorige avond naar binnen wilde lokken, nu waren we een gemakkelijke prooi, want we rammelde van de honger, door het slechte weer waren wij de enige klanten. Na het eten terug naar de bus waar we toch nog redelijk doorweekt aankwamen. Daarna hebben we de rest van de namiddag en avond als ontspanning wat leeswerk gedaan en even de dagverhalen bijgewerkt en gebroken onder de wol.

11 oktober

Na het ontbijt de man die het parkeerterrein schoonhield en onze bus zo’n beetje bewaakte wat muntgeld gegeven waar hij zéér blij mee was zijn we vertrokken. Na toch wel een redelijke zoekpartij door de heksenketel van de stad naar de zeer grote hangbrug over de Bosporus in Istanbul die Europa met Azië verbind reden we uiteindelijk tegen elf uur over de brug.
Na een stuk snelweg en na getankt te hebben bij een redelijk groot tankstation kregen we van de vriendelijke mensen daar koffie aangeboden en bij vertrek als cadeau nog twee poetsdoeken.
Vervolgens reden we over kleine weggetjes en door dorpjes, door een behoorlijk groot gebergte en nog even langs de weg wat groente te hebben gekocht voor het avondeten, waarna we in het dorp Nallihan aankwamen en naast een klein flatgebouwtje ons bivak hebben opgeslagen.

12 oktober

Vandaag veel regen gehad, we waren blij dat het af en toe droog was,
Door dorpjes gereden en een paar zigeunerkampen gezien, en voor de rest reisdag.
Voor het eerst uitgekeken naar een camping die we niet konden vinden en omdat de weg die we moesten nemen afgesloten was streken we neer in het dorpje Selime.
We vonden een perfecte plek voor ons bivak in een lokaal park, we waren gebroken dus zijn we om acht uur gestrekt gegaan.

13 oktober

Drie uur ’s-nachts werd er op de deur van de bus geklopt, Kees deed het rolgordijntje omhoog
en zag direct dat het niet de boeman was maar een politieauto met drie agenten waarvan één direct een schijnwerper op mijn slaapkop richtte, dus de deur open gedaan en gevraagd of ze Engels spraken, wat het geval was, uitgelegd dat we alleen daar waren om te slapen en de volgende ochtend weer zouden vertrekken, wat ze geen probleem vonden waarna we weer verder konden slapen. Na een heerlijk vervolg van de nacht werden we pas om 9 uur wakker.
In het park was nog een kraan aanwezig waar we de bus met drinkwater konden vullen.
Na het vertrek hebben we de grotten en rotsen van Cappadocië bekeken en hebben de kathedraal van Selime gezien.
Eindelijk zonnig weer, in de loop van de dag was het door de bergen op een hoogte van ± 2000 meter 7 graden, na een uurtje was het 27 graden.
In de stad Nigde tijdens de lunchpauze tussen flatgebouwen geprobeerd via een onbeschermd netwerk in te loggen op internet om onze bankzaken en email te regelen en uiteraard wat niet onbelangrijk was onze site te updaten maar het lukte niet, vervolgens Jannie achter de laptop en ik rijdend en bij het drukke verkeer vonden we een onbeveiligd netwerk, helaas bij een stoplicht waar wij gemaand werden weg te gaan, Kees zwaaien en uitleggen dat we pas over “vijf” minuten zouden vertrekken, zo gezegd zo gedaan, duurde uiteraard Turkse vijf minuten, maar het lukte en dat was het belangrijkste.  
Na een tijdje zuid-oost te hebben gereden zijn we via een hele grote stad Adana vlakbij de Middellandse zee naar een Fiat dealer gegaan, want Kees kijkt regelmatig de olie en de rest van de vloeistoffen na, en vanochtend vond hij dat het nivo van de remvloeistof en van de stuurbekrachtigervloeistof  aan de lage kant was. Dat hebben ze daar netjes bijgevuld en tevens de ruitenwisservloeistof, toen Kees vroeg wat het moest kosten zeiden ze dat is service, dus verbaasd reden we weg, duidelijk géén Nederland.
Doorgereden naar het plaatsje Ceyhan waar we in een restaurantje de avonddis hebben genoten en vervolgens vlakbij een slaapplek vonden bij een brug en rivier.

14 oktober

Vertrokken uit Ceyhan zagen we langs de kant van de weg een “Hollandse” molen staan maar gek genoeg met palmbomen in de buurt, dus een plaatje waard.
Langs de meeste dorpsweggetjes maar vooral in de bergen in Turkije staan waterplaatsen al dan niet met een kraan, waar je zuiver water kan tanken. Bij zo’n punt zijn wij gestopt waar Kees het water bijvulde en Jannie was bezig de voorruit schoon te maken, toen er een vrachtwagenchauffeur aankwam met een spuitbus met spul en een oude krant en hij ging voor ons het hele raam schoonmaken, en zonder wat te zeggen vertrok hij weer.
We arriveerden eerder bij de grens van Syrië als gedacht. Er moesten vier dingen geregeld worden, het verkrijgen van visums, het afsluiten van een WA verzekering, het betalen van dieselbelasting en het importeren van de bus, dus heel wat tijdrovend werk aan de winkel.
Jannie parkeerde de bus, terwijl Kees de diverse kantoortjes in en uitging, bij de eerste vraag of we een visum konden verkrijgen zij de ambtenaar nee, maar even met hem gepraat te hebben was dat probleem over. Het geheel en tig stempels later duurde ongeveer 1½ uur.
Na een paar keer naar een camping gevraagd te hebben bleek dat de mensen dat fenomeen niet kenden. Doorgereden naar de eerste stad in Syrië genaamd Aleppo, waar we tegen donker aankwamen en toen in een zijstraat  van een doorgaande weg zijn gaan staan omdat het er vrij rustig uitzag. We zouden even naar de doorgaande winkelstraat gaan wandelen en toen zagen we dat we bij een militaire basispost stonden, ons toch maar even gemeld dat we daar bleven slapen, om in de nacht niet gewekt te worden voor een eventuele controle.
De militairen vonden het totaal geen probleem, en zouden een oogje in het zeil houden.
Na de wandeling kwamen we terug en stonden er vier mannen bij de bus waarvan er één (zijn naam was Mehmet) vloeiend Engels sprak en dat was toch wel prettig. Na een hele tijd met hem als tolk voor de andere drie gesproken te hebben zijn hun huiswaarts gekeerd en zijn wij gaan pitten.

15 oktober

Na het ontbijt op zoek naar een tankstation (Aleppo is een behoorlijke stad) waar men diesel verkocht, na diverse keren gevraagd te hebben spraken we eindelijk een man die Engels sprak, en die stelde voor hem met de auto door de stad te volgen dan zou hij ons wel naar een tankstation brengen, daar aangekomen schrokken we ons rot er stond een rij autobussen en kleine vrachtauto’s/busjes waar wij ons bij aansloten, Kees uitgestapt naar het tankstation gelopen en gevraagd of er met  Visa of met dollars betaald kon worden, dollars was geen probleem, maar het kon nog wel een paar uur duren voor dat wij aan de beurt waren, want het was een soort zondag en het tanken begon pas om 10 uur, en we hebben er twee over gedaan, en nog iemand gezien die voor zijn beurt ging en er een vechtpartij ontstond. Toen we vol zaten was het opnieuw een gevecht om er uit te komen, want er stond inmiddels een tankwagen naast ons die de diesel kwam brengen. Met behulp van één van de medestanders zijn we Aleppo uitgereden naar Damascus waar we tegen het eind van de middag aankwamen.

Een zéér grote gezellige stad van ong. 5 miljoen inwoners.
Op zoek naar een hotel maar het was een hels gevecht op de bus ergens te parkeren. Eindelijk een plekje gevonden toen lopend de zéér
gezellige stad in gegaan, we konden niet zo snel een hotelletje vinden, toen maar in een mooi restaurant heerlijk wat gegeten. Hierna besloten we toch maar weer naar ons eigen hotelletje onze bus te gaan om te gaan slapen.

16 oktober

Ontbijt met muziek, even verderop was een militaire kapel aan het oefenen voor een parade.
Een heel leuk gesprek gehad met een militair in burger met stengun, hij verzocht ons om geen foto’s te maken dus Jannie ging met de verrekijker de boel bekijken maar kreeg even later het verzoek deze óók op te bergen. Na de ceremonie kwam de man ons nog bedanken voor het begrip. 
Zoals wij het hebben gezien en ervaren was er géén enkele sprake van enig militair optreden of gevaarlijke situatie, de meeste mensen die wij hadden gesproken waren erg vriendelijk en
behulpzaam, behalve in het verkeer dan zijn het beesten.
Hierna zijn wij uit Damascus vertrokken op weg naar Jordanië.

Vervolg van de reisverhalen, klik in het menu op het volgende land.