Ethiopie

26 november

                                         Ongelukje onderweg.

We werden gewaarschuwd dat we niet al te hard op de Ethiopische wegen konden rijden omdat er veel mensen en dieren op de wegen liepen. Dit bleek wel want we moesten regelmatig zéér langzaam rijden of stoppen om de kuddes te laten passeren. Na enige tijd moesten we afremmen voor een overstekende aap, waarna we stopten en ja hoor aan de andere kant van de weg zat een hele troep. Een half uur daarna moesten we wederom stoppen maar nu voor een ongeluk, er was een aanhanger van een tankwagen met butaangas omgeslagen waar door de weg was geblokkeerd, na ongeveer drie kwartier konden wij weer verder omdat er net genoeg ruimte was om onze bus er tussen door te laten. In een kleine stad bij een bank wat euro’s omgewisseld voor Ethiopische Birr’s om te tanken enz. Aangekomen in de stad Gonder viel het ons op dat de dames veel in westerse kleding rondliepen, waarschijnlijk omdat ze hier voor ong. 65% Christelijk zijn en de minderheid Moslim is

Voor onze nachtplek gingen we naar Belegez pension/campsite waar we met de bus op de binnenplaats mochten staan. Na ongeveer een kwartier kwam tot onze verbazing een Duitse overlander op een motor binnengereden die we ook in Egypte op de boot hadden gesproken. Een uur daarna kwamen nog 3 Duitse motorrijders aangereden, ook die kenden we nog van de boot. Het werd nog gezellig.

27 november

                                         Gezellig uit eten met andere overlanders.

Bij het ontwaken kwamen tot de ontdekking dat er nog 2 auto’s op de binnenplaats bij waren gekomen, waarvan één van de United Nations. Deze dag deden we rustig aan, de site weer eens bijgewerkt en de was gedaan, want we dachten de volgende dag eventueel weer te vertrekken. Aan het begin van de avond toen wij in de stad aan het wandelen waren zagen we ineens de drie andere overlanders, de drie Nederlanders en de Belg die ook naar onze campsite gingen. Dat was dus een hartelijk weerzien.

                                         Jannie probeert een originele Ethiopische dans.

Hierna zijn we gezellig met z’n allen naar een zéér goed restaurant gegaan met levende muziek, waarna we na het eten op de Ethiopische muziek hebben gedanst.

28 november

In de ochtend zijn we in de binnenstad geld uit de muur wezen trekken wat hier in deze staduitsluitend

met een creditcard mogelijk was. Daarna zijn we met z’n allen een zéér oud kastelen complex wezen bezichtigen, even op een terras iets gaan drinken, waarna we in gezelschap van twee Franse dames die we in het kasteel tegenkwamen met een bus naar een badhuis van paar eeuwen terug waar in januari mensen worden gedoopt zoals de discipelen van Jezus dit deden in de rivier de Jordaan er zijn zelfs tribunes gebouwd die tijdens de doopplechtigheid helemaal vol zitten. De avond zijn wij met Lucas de

Belg naar het gezellige restaurant van de vorige avond gegaan, maar dat was totaal volgeboekt, toen

hebben ze buiten voor ons drieën plaats gemaakt om te eten.

                                         Met z'n vijven een spelletje in de bus.

Na het eten met z’n vijven koffie gedronken in de bus omdat het behoorlijk afkoelde (want we zaten wel op een hoogte van zo’n 2200 meter) waarna we nog gezellig een spelletje hebben gedaan.

29 november

                                         Bandje aan flarden.

Om ongeveer 10 uur vertrokken van de campsite in Gondar met de Belgische en de 2 Nederlandse auto’s richting Gorgora liggend aan het Lake Tana, daar is een camping/resort gedreven door een Nederlands stel wat vlakbij Hoorn had gewoond. Toen we uit de stad waren moesten we over een weg wat géén weg was maar een gravel spoor van 51 km. Na ongeveer één uur rijden met een gemiddelde van ong. 30 km. per uur hoorden we ineens een raar geluid en toen we uitstapten bleek onze band die we in Aqaba (Jordanië) hadden gekocht totaal aan flarden. Na een kwartiertje oponthoud waarbij de anderen ook op ons wachten reden we weer verder. In de middag kwamen we aan op de camping: http://www.timkimvillage.com/ waar we hartelijk door Kim werden ontvangen en kregen een rondleiding. Na ons geïnstalleerd te hebben en de velg met het resterende stuk rubber op de auto hebben gebonden, zijn we gaan dineren in het restaurant gedeelte. Na het eten kregen we op de laptop van een Zuid-Afrikaans vrouwtje een dia presentatie van een gedeelte van de route die wij eventueel wilden doen. Na haar uitleg gaf het te denken of dat wel mogelijk is voor onze auto.

Daarna nog gezellig na gepraat met een glaasje wijn. Toen kwam er nog een stel binnen, dat waren Philip en An uit Frankrijk waarmee wij de kamer in het hotel in Wadi Halfa hadden gedeeld.

30 november   

                                         Camping aan Lake Tana.

Heerlijk uitgeslapen, broodjes in het restaurant van de campsite gehaald, en ontbeten. Kees ging onder de zéér professorische douche met ijskoud water, dus dat duurde niet al te lang. Daarna de campsite verkent en een rondleiding gekregen door de vader van Tim over het terrein waar de lodges staan en de in aanbouw zijnde douches en toiletten. In de middag in “Word” de dagverhalen bijgewerkt en de foto’s op de laptop geplaatst. Daarna een wandeling over de berghelling naar de andere kant van de baai. ‘s Avonds met z’n allen heerlijk gegeten en nagezeten.

1 december

                                         Terugweg vanaf de camping.

Vroeg in de morgen bus rijklaar gemaakt daarna zijn we heerlijk in het restaurant van de campsite gaan ontbijten toen afscheid genomen van Tim en Kim en zijn ouders. Vervolgens via een soort droge rivier gereden naar de grindweg van 51 km lang richting Gondar. Aan het eind van deze weg bleek weer eens dat we voor niets de bus aan de binnenkant hadden schoongemaakt, alles zat wederom onder een dikke laag stof. We gingen terug naar het pension/campsite waar een paar dagen terug ook hadden gestaan. Daar zijn we met de manager die zeer goed Engels spreekt naar een winkel waar ze autobanden verkochten, we moesten er twee achterbanden hebben, want de overgebleven goede bleek niet echt geschikt te zijn vanwege het gewicht van de bus. De banden gekocht en in de bus gelegd, daarvandaan naar een firma die de banden kon monteren. De banden werden met de hand gemonteerd. Toen de banden op de velgen zaten bleek er geen stroom aanwezig om ze vol te pompen, de monteur met de wielen in een motorriksja om de banden bij een tankstation op te pompen, toen hij terug kwam eindelijk de wielen onder de auto. Daarna zijn we naar de campsite teruggegaan, en daar ontmoetten we weer div. andere overlanders.

                                         Koffie met lekkers.

We werden door de manager uitgenodigd om bij hem thuis koffie te komen drinken met een Zwitser en een Portugees beiden waren backpackers. We gingen met onze bus naar zijn huis en moesten ook een speciaal gebakken brood/cake meenemen. Bij hem thuis werden de koffiebonen op een speciale Ethiopische manier geroosterd. Vervolgens gemalen waarna er koffie van werd gezet. Na dit tafereel gingen we weer terug naar de campsite waarna we met de Belg en het Franse stel en een Nederlander naar het gezellige restaurant met de live muziek gingen.

2 december

                                          Een noodbrug over een rivier.

In de ochtend heeft Jannie de was gedaan, en Kees het reservewiel en een losse band op de auto gemonteerd, Naar de binnenstad gegaan om geld uit de muur te trekken, toen dat niet lukte binnen in de bank kon het alleen maar met onze creditcard opgenomen worden met invulling van een formulier. Hierna naar het voor ons bekende internetcafé om onze site weer bij te werken. Wat boodschappen gedaan en weer terug naar de campsite. Daar aangekomen bleek het Nederlandse Tonnis en Hélène net aan te komen om de Belg op te halen, die was echter reeds vertrokken. Toen zijn wij gezamenlijk ongeveer 170 km verderop gereden naar de Campsite in de plaats Bahir Dar aan de zuidkant van Lake Tana. Daar tegen donker aangekomen troffen we de rest van de overlanders aan. We hoorde daar dat de Engelse motorrijder een aanrijding met een ezel had gehad, hij was lichtgewond, en de ezel had het loodje gelegd.

3 december

                                          Watervallen bij Bahir Dar.

In de morgen rustig aangedaan, waarna we ’s middags besloten om met onze bus met Tonnis en Hélène naar de watervallen van het ontstaan van de Blauwe Nijl te gaan. Al vlug bleek de weg ernaar toe opgebroken te zijn en via een behoorlijke omweg over allerlei karrensporen kwamen we op een graffel weg van ong. 30 km uit waar aan het eind de watervallen waren. Via een bergwandeling van ongeveer een half uur waar Hélène een stok kon huren kwamen we via een enorme stevige hangbrug

onder begeleiding van de nodige plaatselijke bevolking bij de watervallen, die zéér indrukwekkend waren.

                                          Woonkamer lokale bevolking.

Op de terugweg hebben we halverwege een bezoek gebracht aan huisje/hut van één van de lokale meisjes die al die tijd met ons mee liep. In de hut waren geen meubelstukken en ze sliepen op de kleigrond. Bij de bus teruggekomen hebben we nog twee lokale mensen naar hun huis gebracht.

Daarna heeft Hélène het eten klaargemaakt en ondertussen heeft Jannie de bus grotendeels aan de binnen kant van stof ontdaan, dat op sommige plaatsen één centimeter dik was opgehoopt.

4 december

                                          Wasplaats voor mannen.

Vroeg opgestaan (7 uur) want we zouden een bezoek met de boot maken naar diverse eilanden op het Lake Tana. Het was de bedoeling om acht uur te vertrekken maar het werd uiteraard half negen, en zoals ze het hier zeggen “African Time” Bij het vertrek zagen we dat 100 meter verderop in het meer een plaatselijke wasplaats voor mannen was, wat ons opviel was dat diverse mannen elkaar aan het wassen waren. De tocht over het water naar het eerste eiland duurde ongeveer een uur, en onderweg zagen we mannen met bootjes vissen en daarom heen diverse grote pelikanen. Bij het eiland aangekomen een wandeling gemaakt tussen de plaatselijke middenstand door waarna we bij een zéér oude historische kerk kwamen met zéér mooie  Bijbelse wandschilderingen. Toen weer terug door de “bush bush” naar de boot. Doorgevaren naar een volgend eiland waar ons groepje besloot niet meer wilde kijken naar nog weer eens een kerk.

                                          Bierproeven.

Waarna we uitgenodigd werden om zelf gebrouwen bier te drinken, wat we uit gezondheids overwegingen toch maar achterwege lieten. teruggevaren naar onze campsite waar we tegen drie uur weer terug waren. Lekker gedoucht, bus verder schoongemaakt aan de binnenkant, foto’s op de laptop gezet. En ’s avonds in een lokale pizaria een heerlijke pizza gegeten, 2 grote pizza’s en 3 Coca Cola’s voor 130 Birr, omgerekend € 5,75, in een beter restaurant.

5 december

                                          Locale fietsenwinkel.

Samen zijn we met Tonnis en Hélène uit Bahir Dar vertrokken en hebben we eerst nog wat boodschappen gedaan, ook nog even getankt en nog even wat Birr’s uit de muur getrokken. Daarna richting Debre Markos waar we ons kamp op de binnenplaats van een hotel zouden opslaan. Onderweg kwamen we door diverse dorpjes, en zagen we in één van die dorpjes een heuse fietsenwinkel. Ook zagen we een lokale veemarkt. Tegen een uur of vier kwamen we bij het bedoelde hotel aan. Alwaar we op het binnen terrein naast de gedekte tafeltjes mochten staan. Daar we wel in onze eigen auto sliepen en Tonnis en Hélène in hun daktent mochten we toch douchen in het hotel. Onze bus had erg veel bekijks van het personeel en diverse gasten, (want ze kennen hier absoluut géén campers). 

Er werd op de binnenplaats een groot scherm opgesteld waar we ’s avonds onder het eten bij een grote vuurkorf de samenvattingen van de Engelse voetbal competitie hebben gezien. daarna hebben we in onze bus nog even koffie gedronken en een spelletje gespeeld.   

6 december

                                          Koffiepauze.

Gisteren en vandaag hebben we de hele dag door een mooi groen berggebied gereden waar we moesten klimmen tot ong. 3500 meter hoogte. Al na 10 minuten werden we verrast door een troep bavianen langs de weg. Het wegdek was afwisselend goed, wasbord of graffel en zeer grote gaten.

In de namiddag arriveerde we in Addis Abeba de hoofdstad van Ethiopië. Na enig zoeken in het zéér drukke verkeer vonden we de Hollandse campsite “Wim’s Holland House” waar wederom diverse andere overlanders waren die we op de boot tussen Egypte en Soedan hadden ontmoet, dus weer een gezellig weerzien. Daar zijn we gestart met een soort lunch van Hollandse kroketten en patat.
We zijn na een gezellige avond behoorlijk vermoeid vroeg naar bed gegaan.

7 december

                                          Onderhoudsbeurt op de camping.

Om negen uur zijn we gezamenlijk met Tonnis en Hélène in een taxi gestapt waarvan het rechtervoorwiel enigszins scheef stond, maar ja het was een Lada van ong. 40 jaar oud, om naar de ambassade van Kenia te gaan om onze visums aan te vragen, dit kon uiteraard niet meteen dus hebben we daar afgesproken om ze de volgende dag op te halen. Teruggekomen op de campsite
hadden we afgesproken met een automonteur om van de auto van Tonnis en onze bus de brandstoffilters, oliefilters en olie te vervangen. Daarna zijn wij nog even de binnenstad van Addis Abeba in gegaan om te proberen Euro’s te wisselen voor US dollars, hetgeen we bij vijf banken hebben geprobeerd maar tot op heden niet wilde lukken. Wel hebben we een behoorlijk bedrag aan “Birr’s” uit de muur kunnen halen, dus doen we ev. morgen nog een poging om het lokale geld om te wisselen.

8 december

                                          Camping in Addis Abeba, Nick & Simon waren hier ook geweest.

In de morgen  kwam de automonteur terug om de olie te vervangen, want de vorige dag had hij alléén  voor Tonnis olie meegenomen, en in de tuin waar we stonden was een heuse smeerput aanwezig, dus dat kwam goed uit. Daarna gingen we met Tonnis en Hèlene, Lucas (de Belg) met zijn vriendin Sara richting de grens van Kenia, en zouden we onderweg bij de ambassade van Kenia onze paspoorten afhalen. Daar aangekomen troffen we de Zwitserse motorrijder Mark, en kwamen we tevens tot de ontdekking dat we onze landkaart van oost Afrika op de campsite hadden laten liggen, dus besloten we met Mark terug te gaan naar de campsite en om gezamenlijk met hem verder te reizen naar “the road of hell” in Kenia deze weg is ongeveer 500 km zéééér slecht wegdek/track. En naar de grens is het nog ongeveer 3 dagen reizen. Nadat we in de stad wat boodschappen hadden gedaan, bleek de rest ook teruggekomen te zijn, zij dachten de volgende campsite die zij wilden bereiken niet voor donker te halen, dus besloten we met z’n allen de volgende morgen te vertrekken.

9 december

                                          Mariboe's eten visresten.

Prompt om 9 uur vertrokken richting de grens van Kenia, nu dus drie auto’s en Mark op de motor.

Onderweg zijn we met z’n allen gestopt bij een meer voor een koffiepauze. Daar waren een paar mensen op de grond vissen aan het schoonmaken, en 20 meter daarvandaan stonden een heleboel mariboe’s, de vogels waren manshoog en ze vochten om het afval van de vis. We hadden daar erg veel bekijks, en het was zo druk dat we niet in de gaten hadden dat het fototoestel van Mark werd gestolen. Na ruim 100 km gingen wij met Mark door en gingen de andere twee auto’s een andere route van ongeveer 1000 km offroad wat voor onze auto absoluut onhaalbaar was, dus spraken we af elkaar weer te ontmoeten op een campsite in Nairobi de hoofdstad van Kenia. Rustig verder gereden naar een resort 8 km van de weg af, waar we ook offroad moesten. We werden bij aankomst zéér positief verrast, alles was van een zéér hoog niveau. We kregen een welkomstdrankje en werden rondgeleid. Door een paar landgenoten van de Nederlandse ambassade werden we op de hoogte gebracht dat er een koffieceremonie was en tevens dat ze wilde hyena’s en gieren zouden gaan voeren. In afwachting zaten we op het terras met tientallen aapjes in de bomen 10 meter voor ons.

                                          Heerlijk bufet in lodge.

Na de ceremonie naar het restaurant gegaan voor een super de luxe buffet, en na het eten een leuk gesprek gehad met de eigenaar en zijn vrouw onder het gebruik van citroen likeur.

10 december

                                                    Jannie bekijkt reuze cactus.

Buiten op het terras heerlijk ontbeten, vervolgens zijn wij met z’n tweeën een wandeling door een bos met heel veel zéér hoge cactussen naar een rivier gelopen terwijl Mark z’n tent en bagage weer op zijn motor plaatste. Afscheid genomen van de eigenaars van het resort en vertrokken voor een rit over een weg die alsmaar slechter en slechter werd met een gemiddelde van zo’n 30 km per uur. Aangekomen in de plaats Agere Maryam vonden we een hotel met binnenplaats, waar Mark een kamer boekte en wij op de binnenplaats in de bus bleven slapen. Zelf voor ons drieën eten klaargemaakt, want een blik van Kees in de keuken van het restaurant was voldoende.

11 december

                                          Toeschouwers tijdens de koffie.

Bij ons ontbijt kwam iemand bij de bus staan en vertelde ons dat de rest van weg naar de grens
goed zou zijn, tot onze grote verbazing was de weg perfect. Tijdens onze koffiepauze/lunch dachten we eindelijk op een plaats te staan waar géén mensen waren, maar na 5 minuten doken er van alle kanten weer mensen op. Toch maar wat koekjes uitgedeeld en geluncht met toeschouwers. Bij vertrek een man meegenomen naar de grens ong. 50 km, daar hij anders nog een halve dag op de lokale bus moest wachten. Onderweg moesten we afremmen voor een stel overstekende bavianen.
Bij aankomst bij de grens werden we meteen aangesproken door iemand die ons met een truck met onze bus en de motor van Mark er op over “the road trough hell” ( ong. 500 km.!!!) wilde vervoeren. Na enige onderhandeling en afwegen besloten we het te doen. De rit zou ongeveer 36 uur duren met hopelijk een gemiddelde van ong. 15 km per uur. We hebben het besluit genomen om rede dat er vele voertuigen vast komen te zitten en zéér grote schade oplopen, en tevens worden er af en toe overlanders beroofd. Omdat het zondag was moest er speciaal een man komen van customs om onze voertuigen uit te klaren dat natuurlijk weer wat geld moest kosten, vervolgens de stempels in onze paspoorten voor het uitreizen van het land proberen te bemachtigen, en ja hoor de elektra was op dat kantoor uitgevallen, dus twee uur wachten waarna het evengoed ondanks de stroomstoring ineens wel kon. Dus wat papieren betreft konden we Ethiopië verlaten. Daar het eerste stuk van het traject het gevaarlijkste is besloten we de volgende morgen om zeven uur te vertrekken. En op het terrein van de douane te blijven overnachten.

12 december

                                          Ontmoeting met motorrijder die uit Kenia kwam.

Om zes uur opgestaan om de boel voor te bereiden. tijdens ons ontbijt kregen we te horen dat het frame van de truck te laag was om onze bus er op te krijgen. Om negen uur kregen we te horen dat het vertrek pas om twee uur zou plaats vinden, want er moest een andere truck geregeld worden.
Wachten duurt lang, om twee uur kwam de eigenaar van de truck en de tussenpersoon bij ons om te vertellen dat het bovengedeelte van de truck met snijbranders verwijderd zou moeten worden i.v.m. de hoogte van onze bus hetgeen inhield dat wij een behoorlijk bedrag meer moesten betalen, wat wij weigerde, daar wij een contract hadden en we de persoon hiervoor gewaarschuwd hadden dat de truck te laag was. Na veel heen en weer geruzie kwam er politie bij en werd de eigenaar van de truck gearresteerd, wat wij Mark en wij niet zo fijn vonden, daar wij dan ook nog ons geld kwijt zouden zijn. Na veel gepraat werd de man weer vrijgelaten en zou hij de volgende morgen voor een goede truck zorgen. Laat in de middag kwam er een Engelse overlander op een motor aan van de weg door Kenia die wij zouden rijden. Hij vertelde dat het een vreselijk slecht traject was, wat hem een schokbreker heeft gekost. Hij besloot met zijn tentje bij ons de nacht op het parkeerterrein door te brengen.

13 december   

                                          En iedereen moest zich er mee bemoeien.

Om vijf uur opgestaan want om zes uur zou de truck komen om ons op te halen. Om zeven uur kwam er een motorrijder om te vertellen dat we naar de Keniaanse kant moesten komen. Na alle grensformaliteiten te hebben geregeld, moesten we achter de motorrijder aan rijden om naar een gedeelte te gaan waar het qua hoogte verschil mogelijk zou zijn om met planken op de truck te rijden
Daar aangekomen waren er wederom erg veel mensen die zich met het geheel bemoeiden. De truck arriveerde maar was wederom te laag. Na veel gepraat eiste Mark ons geld terug wat de eigenaar van de truck uiteindelijk deed. Daarna naar het traject gegaan waar alle trucks vertrekken, er boden zich diverse trucks aan, want ze roken allemaal geld, maar waren allemaal te laag. Rond een uur of één waren we het geheel zo zat, dat we besloten op een stille plek op het terrein van het politiebureau even bij te komen. En daar eventueel de nacht door te brengen om de volgende dag om zes uur te vertrekken over “The Road trough Hell” waarvan de meeste mensen zeiden dat we het met onze lage onderkant van onze bus niet zouden redden. In de namiddag kwam er een jongeman bij ons zitten die om de hoek woonde en bood ons aan in onze bus met ons mee te rijden met wat gereedschap omdat wij het merendeel al hadden zou hij alleen een kapmes meenemen om ons te helpen het traject door te komen. Mark (de Zwitserse motorrijder) keerde terug van het dorp en vertelde ons dat hij een truck voor hem en zijn motor had gevonden en een afspraak had gemaakt om de volgende dag om zes uur te vertrekken.

                                          Gezellige avond bij Yusuf en familie.

De jongeman genaamd Yusuf bood ons aan om na het eten koffie te komen drinken bij zijn moeder en broer, wat we deden. Na een toch nog gezellige avond vroeg naar bed gegaan om de volgende morgen met z’n drieën te vertrekken.

Klik op bovenstaande titel om onderaan te reageren.

Soedan

Soedan

15 november

                                          Kees slapend op het (hard) metalen dek.

Vroeg in de morgen rond vijf uur werden we gewekt door het geluid door luidspeakers van het gezang tot oproep voor moslims om te bidden. Vrij kort daarna keerde de rust weer en om ong. zes

uur werden we gewekt door de zonsopkomst. Om half zeven voeren we langs Abu Simbel (de tempels die we vorige week hadden bezocht) wat vanaf het water mooi te zien was. Aan boord moesten we weer de nodige papieren invullen en stempels halen.

                                          Aankomst in Wadi Halfa.

Om elf uur meerde de boot aan

waarna we redelijk snel door de douane controle waren om vervolgens met een soort taxi naar Wadi Halfa te gaan, waar we bij een hotel werden gedropt. Het gevecht om een twee persoons kamer was begonnen, wat we uiteindelijk hebben verloren, dus moesten we een vier persoons kamer delen met de Fransozen wat we niet erg vonden. S’avonds gezellig met z’n vieren op het dorpsplein warm gegeten met onze handen, want bestek doen ze hier niet aan. Behalve een asfalt hoofdweg zijn alle straten van zand.  

16 november

                                          Echte verse fruitsap in het restaurant.

De horloges moesten een uur voor uitgezet worden, dus nu is het verschil met Nederland 2 uur.

Ontbijt op de bedden in de hotel kamer die alleen bestaat uit een kamer met 4 bedden, het ontbijt hadden we gisteren zelf op de lokale markt gekocht. In het hotel is géén mogelijkheid om eten of drinken te kopen en er zijn ook géén tafels. Op onze hotelkamer zagen we twee gekko’s (een soort hagedissen) op het plafond lopen. Na het ontbijt naar het lokale politiebureau gegaan om

een doorreis permit te kopen wat wettelijk verplicht is. We werden letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd, vele stempels en foto kopieën later wat ong. een uur duurde en 25 euro in Soedanese ponden achteruit waren we weer buiten. Op zoek gegaan naar een internet café bleek de USB stick om onze verhalen en foto’s op te zetten nog in de bus te liggen. Hierdoor hebben we alle tijd om de foto’s op de laptop te zetten en de reisverhalen in Word te zetten. Dit alles in afwachting van onze bus die in de loop van de dag ook is aangekomen met de boot maar waar we nog niet bij mogen komen omdat alle papieren daarvoor nog geregeld moeten worden, wat volgens zeggen morgen ochtend gaat gebeuren.

17 november

                                          Alle overlanders uren wachtend op de papieren rompslomp.

We zouden om half acht afgehaald worden met een taxibus, het werd natuurlijk weer acht uur.

Het was wat proppen geblazen, want we zaten met 15 personen in het busje. Aangekomen in de haven mochten we er eerst niet in, maar na een half uur mochten we verder. Bij de boot mochten

we één voor één er achteruit afrijden. Toen naar het begin van de pier in een rij opstellen voor de douane controle van de voertuigen (auto’s en motoren). Helaas was de douane controleur op een trouwpartij/ontbijt, zodat wij twee uur voor joker stonden. Toen de ambtenaar uiteindelijk was gearriveerd werden de chassis nummers, motornummers en inboedel gecontroleerd wat wederom enige tijd duurde. Daarna werden de carnet de passages van de nodige stempels voorzien en konden we een paar honderd meter verder rijden naar de uitgang, helaas was daar wederom een controle die

ook weer de nodige tijd in beslag nam. Uiteindelijk reden we om twee uur de haven uit en waren we officieel  met onze bus in Soedan.

Deels via een asfaltweg daarna een kilometer door het zand het dorp Wadi Halfa ingereden naar ons hotel om onze bagage op te halen en uit te checken. De meeste overlanders besloten om enige kilometers verder in zuidelijke richting te overnachten tussen de rotsen, daar er op onze boot drie auto’s niet meekonden (zij hadden eigenlijk al eerder geboekt als ons) en op een andere boot waren geladen en deze nog niet was aangekomen besloten wij bij deze mensen in het dorp te blijven, zij in het “hotel” en wij in onze comfortabele bus.

18 november

                                          Op de fiets van Engeland naar Zuid Afrika.

Vroeg in de morgen koffie gedronken bij de bus (omdat wij warm water hadden en het “hotel” niet) met de mensen die achter moesten blijven. Daarna vertrokken richting Khartoum de hoofdstad van Soedan ong. 1000 km. naar het zuiden. Na ongeveer 75 km. kwamen we Philip en An tegen het Franse koppel dat de vorige dag uit Wadi Halfa was vertrokken, zij deden rustig aan. Een 50 km. verder hebben wij een koffiepauze ingelast en kregen wij bezoek van één van de Duitse motorrijders die ook vroeg in de morgen was vertrokken uit het hotel. Op een gegeven moment kwamen we langs een goudzoekers kamp waar een paar honderd mensen hun geluk aan het zoeken waren, nog even gesproken met een van de goudzoekers en vervolgens weer op pad.

Ongeveer 15 km. voor de stad Dongola waar we zouden overnachten kwamen we de twee Zuid Afrikaanse en een Engelse fietser tegen die we in Aswan in Egypte hadden ontmoet en ook later op de boot hadden gesproken, zij gingen van Engeland op de fiets naar Zuid Afrika, zij waren direct van de boot weer onderweg gegaan, dus géén wachtpartij in het hotel. Gezellig met de jongens wat bijgepraat, vervolgens naar Dongola doorgereden wat boodschappen gedaan, in de bus gekookt en vroeg gaan pitten.

19 november

                                          Toekijkende kinderen tijdens onze koffie pauze.

Uit Dongola vertrokken naar de stad Karima waar we de “pyramide’s” van Merowe zouden bezoeken. Onderweg zagen we veel kamelen, maar het gekke was dat we verspreid door de woestijn ook meer als 50 dode kamelen hebben gezien waar we géén verklaring voor konden vinden, want het was vlak bij de Nijl, dus water en voedsel genoeg. De kinderen zijn steeds schaarser gekleed, en de mensen zijn inmiddels inktzwart van kleur. Onderweg koffie gedronken bij een dorpje waar we veel belangstelling hadden van kinderen. Op een kruising bij een checkpoint kwamen we een Engelse en Zwitserse motorrijder tegen, die we ook in ons hotel in Wadi Halfa al hadden gesproken, zij vroegen of wij al bij de pyramide’s waren geweest, en toen hebben wij een foto aan hun laten zien, waarop zij besloten vlug door te rijden i.v.m. het vallen van de avond, en zijn wij de andere kant uitgereden over een schier eindeloze asfaltweg door de “Bayuda” woestijn, daar er géén einde aan leek te komen hebben we voor het donker werd besloten in deze woestijn onze bivak op te slaan.

20 november

                                          Onze bus voor de campsite.

Bij het opstaan werden we verrast door een prachtige zonsopgang waar we uiteraard een plaatje van schoten, niet veel later kwam uit het niets een woestijnbewoner aanlopen, hij klopte tegen de voorruit

waarna Kees hem met een gebaar duidelijk maakte dat er mensen in de bus waren, waarna hij verder liep en in het niets verdween. Na het ontbijt verder gereden  naar Atbara dat wij konden bereiken over een nieuw aangelegde brug over de Nijl, (voor de aanleg van deze brug moest al het vervoer met een pont geschieden). Vanaf Atbara bleek er een tolweg naar Khartoum (hoofdstad van Sudan met ong. 9 miljoen inwoners) te zijn. Op de tolweg moesten wij stoppen voor diverse checkpoints waar we ons steeds onze paspoorten moesten laten zien. Tevens op deze weg nog even volgetankt voor omgerekend € 0,30 cent per liter. Tegen donker aangekomen in Khartoum waar het zoals een grote hoofdstad betaamt vreselijk druk was. Getracht door onze coördinaten een campsite te vinden wat slecht wilde lukken, uiteindelijk een persoon gevonden die géén woord Engels sprak maar met behulp van een plaatje op een stencil begrepen wij dat hij wist waar het was, hij wist ons met handen en voeten duidelijk te maken dat hij in wilde stappen om ons er heen te brengen, om vervolgens kris kras door de stad na ongeveer een half uur bij de bedoelde campsite af te leveren, hij gaf een hand stapte uit en verdween voor we er erg in hadden. We konden er maar voor één nacht staan, want de volgende dagen was het daar volgeboekt i.v.m een manifestatie, de manager wilde ons niet wegsturen omdat het al donker was, maar we moesten beloven dat we de volgende morgen om acht uur weg zouden zijn.

21 november

                                          Ons wasje hangt te drogen.

Half acht opgestaan om vervolgens de bus buiten de poort te rijden en te ontbijten. Om acht uur gevraagd naar de manager van de campsite i.v.m. het afrekenen, ondertussen hebben we de bus opgeruimd, olie gecontroleerd en het drinkwater bijgevuld, vervolgens ging Jannie weer vragen of de manager kon komen, daarna maar weggereden, denkelijk wilden ze ons geld niet hebben. Toen door het drukke verkeer een hotel in het centrum van de stad gevonden. Daar ingecheckt, de lunch gebruikt, de was gedaan en gedoucht en ’s avonds heerlijk gegeten. Het is heel raar, maar in deze stad (ong. 10 maal het inwonertal van Amsterdam) kan je geen geld uit een muur trekken, en je kan nergens met een creditcard betalen, ook in ons hotel niet. 
Ondertussen ook met internet bezig geweest op de kamer, maar toen we na het eten onze site wilden updaten was het zeerrrrrrrrrrrr trage internet weggevallen, hebben toch de dagverslagen afgemaakt in “Word” en op een USB stick gezet om het later op de avond nog eens te proberen, en voila het lukte. 

  22 november

                                         Een Engelse en Zwitserse overlander plaatsen een nw. band.

Bij het hotel werden we om 9 uur door een taxi afgehaald om naar de Nederlandse ambassade te gaan om daar een officieel formulier te halen om problemen bij de Ethiopische grens te voorkomen, om vervolgens naar de Ethiopische ambassade te gaan om onze visums aan te vragen, na het invullen van de diverse formulieren kregen we te horen dat we de volgende dag de paspoorten weer op konden halen. Vervolgens een warme lunch gebruikt en uitgecheckt. Op aanwijzingen van de hoteleigenaar naar een camping gereden (Blue Nile Club), waarvan we het adres hadden gekregen van andere overlanders. Daar aangekomen bleek het een gezellige campsite aan de Nijl en troffen we de nodige overlanders die we ook op de boot hadden gesproken. Ons geïnstalleerd, en tevens op internet gekeken, in de bus gekookt en gegeten en vroeg naar bed gegaan.

23 november

                                         Jannie heeft net vers brood gehaald.

Net buiten de poort van de campsite konden we vers brood halen. Na het ontbijt met een taxi naar de Nederlandse ambassade gereden om een brief op te halen en zijn we vervolgens naar de Ethiopische ambassade gereden om onze paspoorten met de visums op te halen. Teruggekomen op de campsite wilden we na de lunch zo’n beetje vertrekken richting Ethiopië, eerst zou ik onze “Coleman brander”

nog repareren. Toen ik hiermee klaar was verschenen de één na de andere overlanders die in Wadi Halfa waren achtergebleven, dus namen we het besluit voor de gezelligheid en om hun verhaal te horen om nog maar een nachtje te blijven. Bij het uit proberen van de “Coleman brander” vloog het met gewone benzine gevulde apparaat in vlammen en was het einde verhaal voor ons brandertje.

Een gezellige avond gehad met de hele groep waardoor het toch weer laat werd voor we naar bed gingen.

24 november

                                         Slaapplek bij tankstation.

Rond tien uur vertrokken van de campsite met iemand om naar een zéér grote supermarkt te gaan om wat voorraden in te slaan, en hij wist tevens ons zéér goed de weg uit Khartoum te wijzen, waarna we met z’n tweetjes verder gingen richting de grens van Ethiopië. Bij de plaats Wad Medina vonden we bij een tankstation een mooi plekje om onze bivak op te slaan.

25 november

                                         Papieren regelen voor invoer v/d bus.

Heerlijk uitgeslapen om vervolgens te vertrekken richting de Ethiopische grens. Voor de grens nog even de laatste Soedanese ponden in de dieseltank gestopt om vervolgens door te rijden naar Gallabat waar we de stempeltjes in onze paspoorten om uit Soedan te komen lieten zetten en onze bus op papier uit te voeren. Door naar Ethiopische kant waar het ons opviel dat er computers waren bij de paspoort controle en dat er een foto van ons werd gemaakt en ook vingerafdrukken werden genomen. Vervolgens door naar customs om onze bus in te voeren. Het liep tegen sluitingstijd waardoor de man van customs de tijd voor ons nam. Wij vroegen of we met onze bus daar mochten overnachten, wat hij geen bezwaar vond.

                                         Dinner in Ethiopie aan de grens.

Na ong. een kwartiertje werd er op de bus geklopt en kwam een ander van customs om te vragen of we bij hem wilden eten, wat wij niet afsloegen. Kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en we mochten zo veel eten als we wilden, de man kwam met nog een ander typisch Ethiopisch gerecht wat wij veel te heet gekruid vonden, dus uit beleefdheid hebben we daar maar een weinig van genomen. Het was een gek idee dat we hier in Ethiopië ons zaten vol te eten, een beetje de wereld op z’n kop.

Klik boven op de titel van dit bericht om onderaan te reageren.













  

Egypte

24 oktober

Na aankomst in Nuweiba in Egypte mochten wij pas een uur na de lopende passagiers met de vrachtwagens het schip verlaten en begon een enorm gevecht van ruim twee uur met de douane formaliteiten o.a. moesten we een Egyptisch kenteken bewijs met bijbehorende  kentekenplaten kopen en een verplichte WA verzekering afsluiten voor 7 dagen omdat onze Afrika-verzekering pas 1 november ingaat. Gelukkig hadden we een brandblusser aan boord anders hadden we een boete gekregen en een nieuwe moeten kopen. Daar ter plaatse blijven staan met de melding dat we er zouden blijven slapen.
In de morgen eerst de nummerplaten gemonteerd om vervolgens te tanken voor het enorme bedrag van krap 14 cent per liter, en door een enorm gebergte en de Sinaï woestijn naar Suez te gereden. Daar in de oude binnenstad een wandeling gemaakt door een park waar het behoorlijk druk was en langs het Suez kanaal vervolgens terug naar de bus om te pitten.

25 oktober

Brood gekocht en wat fruit voor onderweg. Ons langzaam uit de drukke stad Suez werkend op
weg naar Caïro (naar horen zeggen zo’n 20 miljoen inwoners). en dat bleek wel na aankomst in de stad, een enorme verkeerschaos viel ons ten deel. Om deze te ontlopen besloten we de Citadel van Salah Al-Din te bezoeken waar we toch langs reden. Na betaald te hebben bezichtigden we de moskee die zich ook binnen de muren van de citadel bevond, het geheel was zeker de moeite waard. Terug gekomen op het parkeerterrein besloten we de nacht daar maar door te brengen.

26 oktober

Onderweg naar de piramides bij Giza werden we aangesproken door iemand die ons een tour aanbood met een kar met paard, wat ons toch wel leuk leek om het wat rustiger aan te doen, om niet te hoeven lopen tussen de piramides bij een temperatuur van rond de 28 graden. We zijn ook in één van de piramides geweest, in de graftombe (niet aan te raden voor iemand met claustrofobie). De tour was leuk en interessant door de goede uitleg. Hierna gingen we nog naar een papyrus museum, waar werd uitgelegd en iemand ons liet zien hoe het papyrus werd gemaakt. Doordat de meeste personenauto’s en busjes op benzine rijden zijn er zéér weinig tankstations in de stad waar diesel verkocht wordt, het lukte toch weer er één te vinden.

Na de opstand is er géén normale politie meer en dus ook géén verkeersregels, waardoor wij  veelal links en rechts werden ingehaald maar ook véél spookrijders kregen links en rechts zodat wij ons zodanig onveilig voelden omdat we constant op een haar na geraakt werden om deze stad zo snel mogelijk te verlaten. Dus onderweg naar het zuiden langs de Nijl bij een fabrieksgebouw hebben we ons bivak opgeslagen. Daar kwam een man die Engels sprak naar ons toe die ons verzocht de bus te verplaatsen naar de potiersloge omdat de plaats waar we nu stonden gevaarlijk kon zijn. De bus verplaatst en thee gedronken met de bewakers die zich daar bevonden. Daar werd ons verteld dat de fabriek olie verwerkte onder andere zonnebloemolie. Na ongeveer 2 uur geslapen te hebben werden we wakker van geschreeuw en pistoolschoten, door ons cabinegordijn gekeken wat er gebeurde ik (Kees) zag dat één van de bewakers zijn pistool wilde doorladen hetgeen hem niet lukte, ondertussen werd een andere bewaker naar binnen getrokken want hij was in zijn dijbeen geschoten. Hierna werd de gewonde man met een ziekenwagen afgevoerd en keerde de rust weer en zijn wij weer heerlijk verder gaan slapen.

27 oktober

Na afscheid genomen te hebben van de bewakers en de man die Engels sprak en ons vroeg of we nog iets van het incident gemerkt hadden, wat we bevestigde.
Daarna afgezakt naar het zuiden langs de rivier de Nijl. Het is heel mooi hoe we de mensen langzaam zien veranderen, ze worden steeds donkerder.
Waarna we belanden in de stad Al-Menia, daar ingecheckt in een groot hotel prachtig gelegen aan de Nijl en een park, het bleek één van de vele stadscentrums te zijn want in een man vertelde ons dat er ong. 5 miljoen mensen wonen. Eerst de was gedaan en gedoucht, daarna door het oude gedeelte gewandeld vervolgens een taxi genomen die ons naar een goed restaurant zou brengen en na een rit van ongeveer 20 minuten belanden we op een punt van 10 minuten lopen van ons hotel, de rit kostte ons 36 eurocent. Na heerlijk te hebben gegeten en via het drukke park met allerlei kraampjes teruggewandeld naar ons hotel waar we de site zijn gaan updaten, mail bekijken en bankzaken hebben geregeld. Tijdens deze dingen hoorden we een enorm lawaai boven ons hoofd, Jannie ging even kijken en het bleek een bruiloftsfeest te zijnop het dakterras.

28 oktober

Na het ontbijt even ons water aangevuld en nog even de laatste emails bekeken, waarna wij richting de stad Asyut gingen, ongeveer 150 km. verder naar het zuiden. Daar we liever niet in het donker rijden, dit i.v.m. het wegdek, de verkeersdrempels die hier erg hoog zijn,waar we  meestal bijna stilstaand over moeten, en we willen natuurlijk ook wat zien. In de loop van de middag aangekomen in Asyut hadden we een mooie plek gevonden. Gewandeld, boodschappen gedaan en vervolgens bij KFC gegeten. Terug naar de bus en gaan slapen. Omstreeks 3.30 uur werd er op de deur geklopt, Kees keek voorzichtig wie het was, het bleek dat er 5 politie auto’s stonden. Ze vertelden dat het daar niet veilig was om te slapen en ze zouden ons wel even naar een andere plek brengen. Daar gekomen bleek de sleutel van het hek waar we door moesten niet aanwezig. Terug naar de plek waar we stonden maar dan ongeveer 100 m verder daar mochten we wel staan omdat daar permanente bewaking was.

29 oktober

Tijdens het ontbijt voelden we een schok door de bus, er was  een inparkerende politie agent tegen de trekhaak gereden. Hij schaamde zich rot. Verder onderweg naar de plaats Luxor tijdens onze koffiepauze zagen we aan de overzijde van een smal watertje een man en vrouw dadels in zakken stoppen die net waren geplukt, ze zwaaiden en vroegen met handen en voeten of we er ook een paar wilden hebben. De man gooide een zak met ongeveer een kilo over het water.

Bij een checkpoint werd ons medegedeeld dat we een politie escorte zouden krijgen, deze werd diverse keren door een volgend team afgewisseld. Na ongeveer 2 uur stopten ze er mee en konden wij op ons eigen tempo verder. In het donker aangekomen in de plaats Luxor, waar we van plan zijn een paar dagen te blijven  vonden we een prachtige plaats bij de Nijl.

30 oktober

Bij het ontwaken bleken we op de westoever te staan. Onze banden waren wat zachter geworden, waarschijnlijk door de enorme hoeveelheid drempels, gaten en sleuven in het wegdek. Kees besloot ze op te pompen met een compressor die hij had meegekregen van onze neef André. Het trok veel bekijks, waaronder een taxichauffeur. Deze  wilde ons graag de bezienswaardigheden van de Westbank van Luxor laten zien. Hij reed ons naar de Valley of  the Kings waren wij enige graf tombes bezochten met enorme mooie wandtekeningen/gravures waarvan de meeste in kleur. Hier mocht helaas beslist niet gefotografeerd worden. Daarna gingen we naar de Al-Deir Al-Bahari Temple waar diverse beelden van immense hoogte stonden van ruim 2000 jaar oud. We hadden deze dag een behoorlijk portie cultuur opgedaan bij een temperatuur van ruim 30 graden, en we mochten blij zijn dat het hier het najaar was zei onze chauffeur, want zomers is het voor ons niet te harden.          

De chauffeur bracht ons nog even langs bij een supermarktje om onze voorraad weer wat op pijl te brengen. Na terugkomst even gewandeld om de buurt te verkennen waarna we zijn gaan eten op een mooi dakterras met een fantastisch uitzicht op de Nijl van een hotel met restaurant van een Nederlandse vrouw die getrouwd is met een Egyptische man. Op het terras ontmoeten we 2 mannen uit België waarmee we een gezellig gesprek hadden.

31 oktober  

In de ochtend met de pont voor € 0,13 cent de Nijl overgestoken naar de andere oever waar zich onder andere de Luxor tempel bevindt. Daar hebben we ons met een paard en kar laten vervoeren naar de Karnak tempel, waarvan we hadden gehoord dat deze groter en imposanter dan de Luxor tempel. Het werd inderdaad bevestigd, want hij was zéér imponerend met huizenhoge beelden en zuilen iets wat een grote indruk op ons maakte. Op de terugweg bracht onze koetsier ons naar het Luxor museum wat absoluut de moeite waard was, want voor het eerst van ons leven zagen we een echte mummie van ruim 2000 jaar oud, en een originele strijdwagen en wapens. Daarna in de gezellige drukke binnenstad met de smalle winkelstraatjes gewandeld, nog even met een stel uit Groningen op een terrasje wat gedronken daarna verder gelopen, een mooie vechtpartij bekeken en in een fris tentje ergens op de eerste etage heerlijk gedineerd.

1 november

Van Luxor naar Aswan gereden wat ons opviel was de mooie struiken met bloemen langs de kant van de wegen. In de middag aangekomen gingen we op zoek naar de firma waar we de boot moesten boeken die ons over het Lake Nasser zou brengen naar Soedan (de grens Egypte/Soedan loopt dwars over het Lake Nasser). We waren te laat dus zochten een plaatsje voor de nacht, na dit gevonden te hebben ging kees naar de aanjager van de bus kijken, want die had het opgegeven. We werden aangesproken door een man in het Frans die wel even zou helpen. Toen het niet lukte nodigde hij ons bij hem thuis uit waar we op in gingen. In een dorpje met smalle steile straatjes van klei kwamen we bij zijn huis waar we een bezienswaardigheid bleken te zijn de één na de ander kwam even langs.

Er werd gevraagd of we wilden blijven eten, wat we hebben gedaan. Ze vroegen later of we ook wilden blijven slapen maar dat deden we liever in onze eigen bus.

2 november

Zoals afgesproken om acht uur ontbijt bij de familie thuis, er werd op dat moment door diverse dames de was gedaan met een machine uit de zestiger jaren. Daarna over de Hoge dam gereden die voor de elektriciteit van de stad Aswan zorgt omdat we daar naar verwezen waren want daar vertrekken de schepen naar Soedan. Daar gevraagd bleken we totaal fout te zitten want we moesten in de binnenstad van Aswan zijn. Daar aangekomen getankt en meteen even gevraagd of de linker voorband kon worden gecontroleerd of hij eventueel lek was want we vonden de band toch weer aan de zachte kant, er bleek aan de zijkant een minuscuul klein gaatje te zitten, wat ze meteen repareerde door er een tampon in te maken voor het enorme bedrag van omgerekend € 0,62. Gevraagd bij een toeristen info kregen wij het adres van het boekingskantoor. Daar werden we geholpen door de juiste man, die ons de trieste mededeling gaf dat er ongeveer één week een nationaal moslimfeest was en er niet werd gevaren, en dat de eerste boot pas weer vertrok op 14 november, we hebben afgesproken op 12 november terug te komen om te boeken. Vervolgens  met een taxi naar de Soedanese ambassade om onze visums te regelen, maar daar óók hetzelfde feest, dus diverse papieren invullen en met de mededeling dat we daar onze visums op 13 november kunnen afhalen.

We spraken daar een paar Nederlandse backpakkers die géén visum konden krijgen, waarschijnlijk was de rede dat de heren een stempel van Israël in hun paspoort hadden staan.

Toen maar een leuke zeiltocht van anderhalf uur met een originele Nijl zeilboot gemaakt om ons daarna te bevredigen bij Mc Donalds. Na een zeer gezellig gesprek met de manager mogen we morgen terugkomen om de spullen op internet te regelen.

Onze bus uit de binnenstad opgehaald om op een goed plekje te gaan staan bij een park tegenover het boekingskantoor.

3 november

Terug bij Mc Donalds voor een ontbijtje en zoals gisteren beloofd om onze site bij te werken, bleken ze géén internet te hebben. Dus weggereden en verderop onderweg naar het gezin waar we de dag ervoor te gast waren toch nog maar geprobeerd om in te loggen op een netwerk, en ja hoor bingo, dus rustig onze site bijgewerkt en de bank/mail zaken geregeld.
Op een rustige plaats in de schaduw heeft Kees nog één poging gedaan om de aanjager/blower aan de praat te krijgen, wat mislukte. Bij het gezin aangekomen bleek de jongeman die een kennis had die er wel verstand van had aanwezig te zijn, hij stapte bij ons in en terug naar Aswan naar de bewuste kennis. Daar aangekomen ging de monteur direct aan het werk, hij maakte met een simpel draadje ergens contact waarna wij meteen de blower hoorde, dat betekende dat de aanjager niet kapot was, en hij dacht dat de storing in de knop van de aanjager zat. Daarna sloopte hij het hele dashboard eraf, zodat alles bloot kwam te leggen. Na een kleine 4 uur in het donker te hebben gewerkt was het klaar. Hij  kan nu alleen nog aan en uit en in de hoogste stand, waar wij uiteraard tevreden mee zijn, want op dit moment is het hier weer 32 graden, en waar wij heen gaan wordt het vermoedelijk alléén maar warmer. Daarna de jongeman teruggebracht naar zijn huis, hebben we daar nog gezellig met diverse familieleden wat gedronken en zijn daar ter plekke gaan pitten.   

4 november

Na het opstaan eerst naar de boerderij van de familie waar de beesten te eten kregen, we kregen twee eitjes die net gelegd waren en zagen dat de dames ter plekke bezig waren om brood te maken wat vervolgens in de oven ging. We waren onder de indruk dat het met de hand gemaakt werd en tevens de hoeveelheid maar dat was waarschijnlijk voor de hele familie en in verband met een moslim feest. Hierna zijn we naar de stad gegaan om ons in te schrijven voor het konvooi naar Abu Simbel, dit is voor toeristen verplicht omdat het 280 km door de woestijn is om daar te komen. Vervolgens nog even door stad gewandeld en de plaats opgezocht vanwaar zou worden vertrokken. Hier de bus

neergezet gegeten en gaan slapen.

5 november

Om 3 uur ging de wekker, om half 4 moest er gemeld worden bij de politie die het konvooi regelde. Er stonden auto’s, busjes en touringcar bussen waarna om 4 uur vertrokken zou worden, we vertokken om 4.15 uur. Het was in het begin nogal hectisch omdat de ene bus nog sneller wilde als de ander. Er waren onderweg meerdere checkpoints waar de kentekennummers werden genoteerd.

Dit wordt gedaan om te zorgen dat er niemand in de woestijn achterblijft. Na enige tijd kwamen we alleen te rijden wat ook wel lekker was omdat we toen lekker konden genieten van de opkomende zon. Om ongeveer half 8 kwamen we aan en brachten een bezoek aan de tempels van Abu Simbel, die in  de zestigerjaren ongeveer 60 meter zijn verplaatst omdat er een dam aangelegd zou worden waardoor deze tempels onder water zouden verdwijnen. Het moet een enorme onderneming zijn geweest als je deze enorme beelden en bewerkte wanden ziet. Om 9.45 uur moest iedereen zich weer melden want om 10 uur begon de terugreis. Weer moesten alle chauffeurs melden hoeveel passagiers er aan boord waren. Wij hadden besloten dat het wel fijn zou zijn het wat rustiger aan te doen en een nachtje te blijven , wat wel mocht. Nadat de groep vertrokken was werd het een eind rustiger en hebben verder lekker gerelaxed.

6 november


In Abu Simbel hebben we ons om kwart voor tien gemeld bij de controle voor het konvooi terug naar Aswan. Na aankomst in Aswan onze site weer bijgewerkt waarna wij zijn gaan eten bij Mc Donalds, waar we een paar Franse jongens tegenkwamen die we eerder deze week gesproken hadden bij de Karnak tempel in Luxor, een tijdje gezellig met hen gezeten waarna wij nog even door de stad zijn gaan wandelen waar wij wat boodschappen hebben gedaan. Daarna naar een parkeerterrein bij de Nijl gereden en voor de verandering weer eens in de bus de maaltijd gekookt en ons geïnstalleerd om de nacht door te brengen.

7 november

Na het ontbijt heerlijk gerelaxed aan de Nijl (het is hier nog steeds een graad of 30), ’s-middags
even in de stad gelopen om te kijken of er nog andere festiviteiten waren als de dag ervoor, er waren wel veel gezinnen in de stad en het was er erg druk met de plaatselijke bevolking.
Hierna geprobeerd om naar de plaats te rijden waar we meestal een internet verbinding hebben, dit lukte niet omdat er iets geëxplodeerd was waardoor de weg was beschadigd en dus was afgesloten voor onbepaalde tijd. Wij hebben toen een bezoek gebracht aan het Nubish museum, wat zeer mooi en interessant was. Hierna een plekje gevonden bij een parfumbazar waar we door iemand een kopje thee aangeboden kregen.

8 november

Op verzoek van de eigenaren van de parfumbazaar hebben we ons 10 meter achteruit verplaatst, na het ontwaken bleken we voor een kledingbazaar te staan. Eén van de medewerkers kwam naar buiten en begroette ons heel vriendelijk en bood ons thee aan, daar we net ontbeten hadden hebben we dat vriendelijk afgeslagen, maar hebben wel gevraagd of we een jerrycan met drinkwater mochten vullen, wat geen probleem was. Getracht verbinding te maken met internet maar dat lukte op deze plaats niet. Terug naar de plek waar we de afgelopen dagen wel verbinding hadden, maar ook daar niets van al dat lekkers. Hierna doorgereden naar de andere kant van de stad en een heerlijk plekje aan de Nijl gevonden waar we de rest van de dag hebben gerelaxt.

9 november

’s Morgens om 6.30 uur gewekt door touringcars en taxichauffeurs die de passagiers van de boten kwamen halen. Na ongeveer anderhalf uur keerde de rust weer. We raakten in gesprek met een taxichauffeur en vroegen hem waar we de bus konden laten wassen. Hij wilde persé achter het stuur naar de verderop gelegen wasstraat rijden, waar we al toeterend naar toe gingen. Aldaar aangekomen onderhandelde hij over de prijs, waarna in overleg met ons besloten werd om het te doen. Na een half uur zijn eigen werk gedaan te hebben kwam hij weer terug en zijn vervolgens naar een bedrijf toegegaan waar ze onze gasfles hebben gevuld, de man was trots wederom onze chauffeur.

Hierna hebben wij een plaats opgezocht bij het Sara hotel waar een mooi parkeerterrein zou zijn.
Daar aangekomen troffen we een overlander (dat zijn mensen zoals wij, vaak voor onbepaalde tijd over de wereld trekken over land) uit België aan met zijn vriendin uit Oeganda. Na een half uurtje met hem gepraat te hebben besloten we gezamelijk in de stad te gaan eten en om daar een paar andere overlanders te ontmoeten. In de stad troffen we 2 Nederlanders en een Duitser aan. Gezamelijk zijn we met z'n zevenen heerlijk in een visrestaurant wezen eten, waarna we teruggingen naar de parkeerplaats van het hotel. Daar onder een drankje zeer gezellig de verdere avond doorgebracht, daar ons gezamelijk doel de bootreis naar Soedan is.

10 november

Naar ons vertrouwde adres met de Duitse overlander in de winkelstraat gegaan waar we konden inloggen op een netwerk om onze site te updaten. Daarna terug naar de parkeerplaats bij het hotel daar geholpen de navigatie van de Duitser te repareren. Inmiddels kwamen de andere overlanders terug en zijn we met z’n allen naar een pas geopende supermarkt in de binnenstad gegaan om de voorraden aan te vullen. Nog voor het donker werd met 2 andere overlanders ong. 20 km. naar de andere kant van de Nijl gereden naar een campsite, waar we een koppel Zwitserse, Engelse en Duitse overlanders troffen. Daar gezamenlijk gezellig wat gedronken en gebabbeld en vervolgens naar ons mandje gegaan.

11 november

Om 9.30 uur zijn wij vertrokken om naar onze afspraak te gaan om te kijken naar om te kijken hoe de bruiloft van de 2 Nubische broers werd voorbereid, daar werden we door Bassan uiteraard ook een Nubiër aan zijn familie voorgesteld waar we ook wat te drinken kregen, vervolgens via de straat die totaal was afgezet met immens grote kleden van zijde met een groot podium met uiteraard enorm grote geluidsboxen. Toen naar het huis van Bassan daar werden wij voorgesteld aan zijn moeder en oma, vervolgens genoten we van een heerlijke maaltijd die voor ons was klaargemaakt. Daarna zijn we teruggegaan naar de campsite met de afspraak dat we ’s-avonds om half twaalf op een afgesproken plaats zouden worden opgehaald om de bruiloft mee te vieren. Onderweg nog even contact gezocht met internet waar bleek dat we een mailtje van Jens onze kleinzoon hadden gekregen dus natuurlijk nog even beantwoord. Zelf in de bus de maaltijd gebruikt, waarna om half tien één van de overlanders zo’n heerlijke maaltijd had klaargemaakt dat Kees wederom tot eten overging.

Hierna naar de afgesproken plaats gegaan waar we door Bassan werden opgehaald. Aangekomen in de straat die was afgezet bleken er enkele honderden gasten aanwezig te zijn en kregen wij een plaatsje vooraan aan een tafel. We hadden veel bekijks omdat wij de enige blanke gasten waren.
Onder tromgeroffel en vrolijke gezang van een groep die ze begeleiden kwamen de twee bruidsparen binnen. Daarna kwam een mannelijke danser een act opvoeren vlak voor onzer neus, het geheel werd op de lokale televisie uitgezonden. De mannen dansten apart en de vrouwen in een ander gedeelte, maar beide partijen konden elkaar gewoon zien. Toen Jannie met Bassan ging dansen kwam direct de cameraman van de TV in actie want dat was wel heel apart. Voor we er erg in hadden stonden wij beiden ook op de dansvloer mee te dansen. Om kwart voor twee zijn wij vertrokken, daar we de volgende morgen vroeg opmoesten om veel dingen voor de overtocht met de boot te regelen. Tegenover het boekingskantoor ons bivak opgeslagen.

12 november

Om 9 uur zouden we ons melden bij het boekingskantoor voor de overtocht naar de grens van Soedan over het Nassermeer. Daar bleken al de nodige overlanders klaar te staan, want er is maar beperkt plaats op de boot die de auto’s moet vervoeren, en als er géén plaats meer is dan zal je weer een week moeten wachten op de volgende boot, en daar hebben we dus echt geen trek in. De lengte van de bus werd gemeten want die is prijsbepalend, daarna mochten alléén de bestuurders zich melden daar de hr. Salah van het boekingskantoor anders gek zou worden, hij legde de procedure uit waarna wij bepaalde papieren gingen regelen ergens anders in de stad. Na terugkomst weer naar het kantoor van de hr. Salah waarna wij te horen kregen dat wij nog géén ticket konden verkrijgen daar wij nog geen Soedanees visum hebben, die zoals afgesproken met de ambassade morgen ochtend afgehaald kon worden, we kregen wel een papier mee met een optie voor een boeking.
Het geheel heeft geduurd van 9 tot ong. 3 uur. De spullen voor de bootreis van 17 uur gepakt in een  aparte tas, want we zullen ook als we de bus in de haven hebben achtergelaten in Egypte nog een nacht in een hotel moeten verblijven, zo ook in Soedan in afwachting van de bus, daar wij met een aparte passagiers boot gaan.   

13 november

Dit verhaal op internet gezet op ons plaatsje, waardoor onze plek voor het boekingskantoor/politiebureau achter de Franse mensen waarmee we naar het consulaat van Soedan zouden gaan, inmiddels bezet was, iets verderop neergezet en gaan slapen.

Om ongeveer 2 uur werd Jannie wakker van een hoop lawaai en ging kijken wat er aan de hand was. Er was een groep jongeren een gebouw aan het bekogelen met stenen, dus meteen Kees geroepen die zag dat de Fransman achter zijn stuur ging zitten om weg te rijden, toeterde naast onze auto om ons te waarschuwen en we gingen er gelijk achteraan, beider mannen in onderbroek achter het stuur. Toen we een paar kilometer verderop stopten zagen we dat zijn voorruit van de Toyota landcruiser 
te barsten was. Dus wij hebben erg veel geluk gehad.
Achteraf bleek dat er overdag een Nubiër was doodgeschoten, en volgens de Nubische gemeenschap onterecht, vandaar deze nachtelijke demonstratie.

Geparkeerd naast het gebouw van de Soedanese ambassade om de rest van de nacht door te brengen.

Om half negen gelijk naar de ambassade om onze visums te regelen, door enorm ambtelijk gedoe duurde het geheel ongeveer twee uur. Vervolgens naar het boekingskantoor in de stad om onze boottickets te regelen. Daarna ging Kees met de Fransman met een rot gang met de auto’s naar de haven, ongeveer 15 km rijden. Daar aangekomen was het zéér hectisch om de bus op de boot te krijgen.

Enorm veel papierwerk om de nummerplaten in te leveren en de bus uit te voeren, alles bij een temperatuur van ruim 30 graden en veel wachtparades waren we uiteindelijk om ong. half vijf klaar, toen moesten we alleen nog met negen personen geperst in een Peugeot 504 van 35 jaar oud terug naar het hotel in de stad. Jannie was met de Franse echtgenote naar het hotel gelopen met bagage om daar een kamer te boeken. Het wachten duurde zolang dat ze maar naar een echte voetbalwedstrijd daar vlakbij zijn wezen kijken, het leek wel een belangrijke wedstrijd daar er alom politie aanwezig was, maar er was weinig publiek, maar wel gezellig gesproken met diverse voetballers. Bij terugkomst in het hotel om vijf uur bleken de mannen net vijf minuten binnen te zijn.

Gezamenlijk in de stad gegeten en wat boodschappen gehaald voor de overtocht en vroeg naar bed.

14 november

Ontbijt in de tuin van het hotel, om 8.30 uur opgehaald door de Peugeot om naar de haven gebracht te worden. Nu gelukkig minder mensen, wel moesten er onderweg nog een paar dingen voor iemand anders geregeld worden. In de haven de douane gepasseerd om aan boord te gaan om een plekje aan dek te zoeken voor de nacht om te slapen, het liefst in de schaduw i.v.m. het wachten op het vertrek om ongeveer 5 uur in de middag. Kees nog even naar de bus om zijn carnet de passage (het auto paspoort) te halen die hij de dag ervoor vergeten was. Tijdens het wc bezoek in de bus voelde hij de boot bewegen waarna hij maar vlug weer is opgestaan om van boord te gaan, het was namelijk niet bekend hoe laat de boot met de auto’s zou vertrekken. We hadden een redelijke plaats in de schaduw
schuin onder een reddingsboot op het bovenste dek, er waren géén stoelen aanwezig, en we moesten met onze slaapzakken op het metalen dek slapen want de boottocht ging ong. 17 uur duren. In de loop van de dag kwamen er steeds meer mensen bij, en het was echt vechten voor een plekkie. Er waren ook honderden mensen beneden. Uiteindelijk zijn we om ruim vijf uur vertrokken, en een half uur later was het al donker, daarom zijn we al vlug gaan slapen omdat we van de afgelopen dagen gebroken waren en er weinig licht aan boord was, alleen het licht van de sterren wat erg mooi was.

Klik op de titel van dit bericht om onder deze pagina te reageren.